Quiz

Normaliter doe ik mijn best om een leuke blog te schrijven en zit u als lezer heerlijk achterover. Die rollen moeten we maar eens omdraaien deze keer. Onderstaand treft u een quiz aan met vragen en een paar uitspraken die ik voor de voeten geworpen krijg van mijn kroost. Aan u de uitdaging om het antwoord te vinden dat ik heb gegeven. De antwoorden staan in willekeurige volgorde onder de vragen: u hoeft alleen maar de juiste cijfer/letter combinatie door te mailen. Onder de goede inzenders wordt een fles Aurelius van het huis Kovacevic verloot (geen grap, dat ga ik echt doen). De quiz staat niet onder onafhankelijk toezicht en minderjarigen mogen ook meedingen naar de prijs (hehehe). Wederhelft en kroost zijn uitgesloten en over de uitslag kan niet gecorrespondeerd worden.

Doe uw best!

 Dagelijkse vragen

1.    Mam, waar is mijn rechter voetbalschoen?

2.    Mam, wanneer komt pappa thuis?

3.    Mam, wat eten we vanavond?

4.    Mam, ik heb honger!

5.    Mam, eten we nu alweer bladeren?

6.    Mam, mag ik op de computer?

Verontrustende vragen

7.    Mam, wat ligt er achter het heelal?

8.    Mam, zijn belangrijke mensen ook meer waard als andere mensen?

9.    Mam, bestaat God echt? 

10.  Mam, waarom heb jij zoveel rimpels!

11.  Mam, waarom rook jij?

12.  Mam, hoe bereken ik de inhoud van een cylinder?

13.  Mam, is dat echt waar van die piemel en die plasser, dat is toch smerig!

14.  Mam, Pappa en jij hebben het toch maar twee keer gedaan?

15.  Mam, jij bent toch voor de tweede wereldoorlog geboren?

Lief en leed

16.  Mam, hoe word je gelukkig?

17.  Mam, je bent de allerliefste moeder.

18.  Rotmoeder! Ik haat je!

19.  Mam, ik hou van je. 

20.  Mam, Lola zit me te pesten!

21.  Mam, Bing heeft me geslagen!

Antwoorden
a. Lekker.

b. Die krijg je vanzelf als ouder.
c. Dat is rucola, schat.
d. Goh, dan heeft hij daar vast een reden voor.
e. Als ik dat zou weten dan zou ik op een hele goede universiteit werken en niet in de file staan op weg naar voetbal.
f. Mensen zijn alleen belangrijk en waardevol als ze voor jou iets betekenen.
g. Dat weet niemand, daarom geloven mensen ook, ze weten het niet zeker. 
h. In de gang, achter de kist in de groene plastic tas waar ook je vieze sokken al twee weken liggen te beschimmelen.
i. Mmm, wat wil je?
j. Ik haat ook veel van jou, schat.
k. Ehh, vraag dat maar aan pappa.
l. Je meent het! Wat een rotzus heb jij!
m. Als hij is uitgeborreld, ehh ik bedoel uitgewerkt.
n. Geloof me, dat wil je niet weten.
o. Ja schat, het is volstrekt normaal dat je dat vies vindt, niet teveel aan denken.
p. Ik ook van jou.
q. Mooi dan kun je een appel pakken.
r. Zeg, wil jij onterfd worden?
s. Door blij te zijn met jezelf en goed te zijn voor anderen.
t. Omdat het opvoeden van kinderen zeer stressvol is.
u. Als je je kamer hebt opgeruimd, je tas hebt uitgepakt en je huiswerk hebt gemaakt.

Ontrouw

Hij had al enige tijd een vriendin waar hij soms een nachtje bleef slapen. Leuk vond ik dat niet maar je moet elkaar de vrijheid gunnen nietwaar? Bloedmooi was ze, slank, blond, spontaan, niet te amicaal en ongeveer dezelfde leeftijd. Zij kon hem makkelijk aan, was natuurlijk veel sluwer dan hij. Kennelijk was 1 liefje niet genoeg of was hij gefrustreerd dat zij hem de baas was. Sinds de zomer hing hij bij elke vrouw de macho uit. Duidelijk op zoek naar aandacht. Gênant was het iedere keer; de manier waarop hij zijn rug rechtte zodat hij net een stukje groter leek, de wijdopen ogen alsof hij nog nooit zoiets moois had gezien en het allerergste, de totale desinteresse voor mij. Lucht was ik voor hem, niets meer. Nu ik het heft in eigen hand heb genomen lijken die ontmoetingen bijna komisch maar toen had ik er slapeloze nachten van. Er moest iets gebeuren, ik ben tolerant maar ook ik heb mijn grenzen en eigenwaarde!

Achter zijn rug om zocht ik hulp en het advies was glashelder en onvermijdelijk. Ik maakte een afspraak en lokte hem twee weken later onder valse voorwendselen de kleine winkel annex behandelruimte binnen. Hij rook onraad maar nu was het mijn beurt, had ik het voor het zeggen. Onder het lispelen van zoetgevooisde woordjes ging de naald in zijn lijf. Hij wankelde, trok zich terug naar de dichte deur maar zwak als hij was kreeg hij die niet meer geopend. Zijn ogen werden mistig, hij trilde en vocht hij tegen zijn lot. Nog een prik dan maar. Nu wist hij dat zijn strijd gestreden was. Hij zakte ineen, de ogen nauwelijks geopend. Een laatste vragende, bijna smekende blik en toen was hij helemaal weg.

Twee uur later was hij weer bij. De ingreep was geslaagd. Ze hadden hem vastgebonden en toen hij bibberend opstond zag ik een veeg bloed op de vloer. Een felle steek van schuld in mijn buikstreek. Had ik misschien toch niet....Nee dit was het beste! Ik had hem al vaak gecorrigeerd maar wie niet luisteren wil moet maar voelen. De bezwering hielp niet: zijn smekende ogen stonden op mijn netvlies gebrand, zouden niet meer verdwijnen. Hoewel hij nauwelijks bij bewustzijn was, begroette hij me als zijn redder. Weg hier!

Weg van de prutsers die hem zijn mannelijkheid hadden ontnomen. 

Schoonheid

In Belgrado loopt een verbazingwekkend aantal Michael Jackson-neuzen, Pamela Anderson-borsten en Angelina Jolie-lippen rond. Op de bijgaande foto ziet u al dat moois verenigd in het lichaam van een populaire Servische zangeres (google maar eens op Jelena Karleusa). Dat hier goud geld wordt verdiend met uiterlijk zie je al na een kwartiertje op een willekeurig terras. Ik heb me altijd afgevraagd wat een aantal moeders van onze dure internationale school toch de hele dag doet, zonder baan maar met au-pair. Het kan niet anders dan dat ze hun tijd besteden aan specialisten die aan wenkbrauwen, nagels, haar en huid frunniken.

Tot voor kort heb ik deze schoonheidsmaffia weten te omzeilen op een sporadisch bezoek aan de kapper na maar omdat ik het motto huldig 'do as the locals do' toog ik naar een 'beauty-specialist'. Aangezien ik een forse aversie heb tegen mensen die aan andermans lichaam peuteren (waarom zou je in hemelsnaam tandarts of pedicure willen worden?) had ik me wel voorbereid en advies gevraagd wie ik het beste kon raadplegen. Niet voor naalden of enge operaties maar gewoon voor wat massage, maskertjes en andere onbekende verwennerij.

Na een misselijkmakende taxirit arriveerde ik bij een bouwvallige gevel waarachter een paradijsje huisde van pastelkleurige tinten, zachte pianomuziek en lieftallige dames.

Ik werd binnengeleid bij een strak uitziende dame met wel dertig diploma's aan de muur die mij geen van alle iets zeiden. De namen (mesotherapie, hyaluronic acid, iemand?) deden vermoeden dat ik in een duister chemisch druglaboratorium was beland. De dokter in de chemische wetenschap ter-bestrijding-van-uiterlijke-ongemakken bestudeerde me nauwkeurig en zonder iets te vragen begon ze op te sommen wat ze waarnam:

• Een assymmetrie tussen beide ogen;

• Overhangende oogleden;

• Oogwallen;

• Fronsrimpel;

• Hyperpigmentatie;

• Littekens.

Ze moedigde me aan om in een gereedstaande 5 maal vergrotende spiegel te kijken en verrek, nu zag ik het ook! Dit was niet meer te repareren met een simpel maskertje en de juiste crème. Het mes moest erin! Na een half uur verliet ik het pand, met een offerte ter grootte van een modaal Nederlands maandsalaris en minder zelfvertrouwen dan ooit. 

Eenmaal thuis aangekomen rukte ik een fles wijn open, pakte een sigaret en besloot mijn uiterlijk te laten voor wat het was. Schoonheid is maar tijdelijk immers, je innerlijk gaat een levenlang mee.

Fietsen

Omdat ik mijn afkomst als blonde geschifte Nederlandse niet wil verloochenen, fiets ik met enige regelmaat door de stad. Ik heb zelfs mijn kroost zover gekregen dat ze getooid met fietshelm de barre tocht naar school maken. Dat is niet overdreven (naar Nederlandse maatstaven althans). Onze straat is behoorlijk steil en smal omdat er aan weerszijden auto’s geparkeerd staan. Dat weerhoudt automobilisten er niet van om met een noodgang voorbij te razen. Aan het eind van de straat volgt een scherpe bocht naar rechts die stijl omhoog gaat, gevolgd door een weg die meer kuilen heeft dan asfalt. Daarna volgt het grootste obstakel; een drukke verkeersader waar het zebrapad alleen ter versiering dient. Bij de eerste rit stond het zweet me in de handen maar inmiddels fietsen we routineus langs blaffende zwerfhonden, losliggende stenen, diepe kuilen en geparkeerde auto's waarvan de portier ieder moment kan openvliegen.

Ons bezoek trakteren we ook vaak op een fietstocht. Dat klinkt wat onaardig maar eigenlijk is het een hele leuke manier om de stad te leren kennen. Het wordt zelfs gepromoot door speciaal aangelegde fietspaden. Niet dat voetgangers of overig verkeer zich daar wat van aantrekt, maar het is een eerste stap. De route volgt de Donau en Sava en start bij de voornaamste attractie van de stad, Kalemegdan. Van daaruit kun je naar een eilandje fietsen waar heel Belgrado zich zomers vermaakt of oversteken naar Nieuw Belgrado om te eindigen in Zemun, een oud stadje dat bekend staat om zijn visgerechten en de lokale maffia.

Het hoogtepunt van de tocht is een heuse fietslift die zorgt dat je veilig op de brug kan komen om de rivier over te steken. In het voor- en najaar werkt dat perfect. Je drukt op de knop, de lift komt, fiets erin en boven stap je weer uit. Fluitje van een cent zou je denken maar om volstrekt onduidelijke redenen heeft de daartoe bevoegde autoriteit besloten zomers een liftjongen in te huren. Zijn enige taak is te zorgen dat de lift op de juiste manier wordt bediend. Op een mooie zondag stonden wij geduldig te wachten om omhoog te kunnen. De liftjongen had ons nog geen blik waardig gegund, het telefoongesprek dat hij voerde was oneindig veel belangrijker dan de rij 'klanten' die stonden te wachten. Net toen mijn dochter haar fiets naar binnen wilde rijden hield hij haar tegen, sloot de deuren en wees op een vergeeld papiertje aan de liftdeur; 'Pauze van 13.00-13.30 uur'. Ik dacht nog even aan 'Candid Camera' maar weet na anderhalf jaar Servië inmiddels beter. Het interesseerde hem geen moer dat er nog tien anderen stonden te wachten, hij had pauze en de rest van de wereld kon afzinken. Zelf bedienen was ook geen optie want hij had natuurlijk wel de moeite genomen om de lift te blokkeren. Doorgaans ben ik best begripvol maar toen even niet. Ik heb een aantal zeer didactisch onverantwoorde termen gebruikt en zelfs enig fysiek geweld. Toen we later terugfietsten zagen we tot onze stomme verbazing dat er twee liftbediendes waren, die dus kennelijk allebei op hetzelfde moment pauze hadden.

Sommige dingen zal ik nooit begrijpen. 

Fifi

Het grootste deel van onze 10(!) weken durende zomervakantie hebben wij doorgebracht in Nederland. Dat is ons uitstekend bevallen. De zon begon te schijnen zodra wij arriveerden en hield dat vol tot we vijf weken later weer vertrokken. Inmiddels regent het weer heb ik begrepen. De enige huisgenoot met 2 paspoorten ging ook mee. Daar waar je kinderen gewoon in een auto kunt duwen en er 17 uur later weer uit kunt plukken, heeft dat bij een hond wat meer voeten in de aarde. Bang voor allerlei vreselijke ziektes moet het beest een indrukwekkend aantal vaccinaties doorstaan. Daar bovenop komt nog een bloedmonster om uit te sluiten dat hij hondsdolheid onder de leden heeft. Ik heb geleerd dat je een hond/kind vooral gerust moet stellen om dit voor elkaar te krijgen maar onze dierendokter vroeg meteen een nylonkous om de bek van Dutch dicht te binden. Hopelijk doen ze het vaccineren van Servische kinderen minder hardhandig. 

Meneer voelde zich al snel thuis in Den Haag. Geen onbetrouwbare zwerfhonden maar louter vriendelijk ogende labradorachtige wezens. Op 1 na dan. Dat was een wit zwabbertje ter grootte van een flinke marmot luisterend naar de naam Fifi (echt waar!). Fifi was de baas van een slecht ter been zijnde dame van in de zeventig. Behept met een groteske vorm van zelfoverschatting vloog het beestje Dutch aan, toch zeker 4 keer zijn formaat. Even was ik bang voor een 'dat-doet-ie-anders-nooit' actie maar hij keek alleen verbaasd naar het luid keffende en happende monstertje. Omdat het beestje volstrekt niet luisterde en geen halsband of riem had (alleen een glitter-elastiekje om te voorkomen dat het haar in haar oogjes zou hangen) kreeg noch de eigenaresse noch ik hem te pakken. De eerlijkheid gebied me te zeggen dat ik het ook niet echt geprobeerd heb, bevreesd dat ie zou happen. Een toegesnelde andere hondeneigenaar wist hem onder dreiging van een flinke mep te isoleren. Dat kwam hem nog op een reprimande van de dame te staan. Nadat ze het hondje gesust had ('kom maar bij mamma'...) liep ze zonder iets te zeggen weg: Veel egoïstischer heb ik het nog niet meegemaakt. Ik visualiseer hoe het er thuis bij haar aan toe gaat. Een klein appartement, propvol met kitscherige snuisterijen en een witte nep-leren bank waar zij tezamen met haar oogappel bonbons op zit te eten. De televisie braakt de hele dag 'Tell Sell', talentenjachten en extreme home/mom/husband makeovers uit. Bezoek durft niet meer te komen uit vrees geterroriseerd te worden door de 'Al Qaida' zwabber.

De hel, dat zijn anderen. 

Reis

18.45 uur Belgrado.  Alles is ingepakt behalve wederhelft en ik. De laatste handeling van onze lange 'niet vergeten' lijst bestaat uit het verdelgen van toekomstige vlooien en ander ongedierte. Mijn Lief heeft daartoe op de markt een ampul gekocht die we moeten oplossen in 1 liter water. Als ik het buisje  breek vrees ik even voor een vroegtijdige dood. Met ingehouden adem besproei ik kamer voor kamer.

18.55 uur Belgrado-Boedapest. Nog 1788 km.  

We zijn weg! Beoogde eta (expected time of arrival) volgens de Tomtom is 11.45 uur de volgende ochtend. Onze bolide is na wat gepuzzel erg efficiënt ingepakt (niet mijn verdienste). De twee koters zitten achter elkaar, daardoor is een klein gangpad gecreëerd waar iemand kan slapen. Dat moet wel gedeeld worden met de hond die daarmee voorlopig de grootste ruimte tot zijn beschikking heeft.

20.50 uur. Grens Servië-Hongarije. Nog 1630 km.

De snelweg is vrijwel geheel leeg maar toch staat er bij de enige grensovergang op onze 1800 km lange tocht een rij auto's. Mijn Lief schat de wachttijd in en rijdt erlangs om te stoppen voor 1 van de andere slagbomen. De douanebeambte die de rij aan het controleren is, komt subiet zijn hokje uit om onze diplomatieke paspoorten te checken. 'Beetje gênant, maar wel erg makkelijk' zullen we maar zeggen. We rijden Bingenland in. Dat moet ik misschien even uitleggen. Onze zoon heeft jaren geleden gevraagd van wie het land was tussen de uitgaande en ingaande grensovergang. Daarop moest ik het antwoord schuldig blijven waarop zoonlief besloot dat dit zijn land zou worden. Twee kilometer verder als we Bingenland verlaten en Hongarije binnenrijden staat er een wel zeer atypische douane meneer: Jong, joviaal, slordig gekleed en met piekhaar. Ik kan me hem zo voorstellen in de kroeg. Hoewel er een korte rij staat, pakt hij al grappend onze paspoorten, loopt naar zijn collega voor de benodigde stempels en komt een minuut later eea weer terug brengen terwijl hij ons met een brede grijns een prettige reis wenst. Het kan dus wel, een vriendelijke en lachende douane beambte! Het totale grensritueel heeft 5 minuten gekost terwijl hier zomers de wachttijden kunnen oplopen tot zes uur.

21.30 Kiskunfélegyháza (geen grap, zoek maar op!). Nog 1540 km.

Het landschap wordt zachter en lieflijker door de zonsondergang. Ik ga liggen en zoonlief kruipt voorin. Ik krijg nog mee dat hij gierend van de lach Hongaarse plaatsnaamborden probeert te ontcijferen en daarna ben ik onder zeil.

03.05 uur. Passau. Nog 1000 km.

Ik word wakker doordat we vaart minderen. Mijn beurt om te rijden. De snelweg is nagenoeg leeg, het landschap pikkedonker. Bing heeft nauwelijks geslapen en houdt me aan de praat. De Donau is sinds vertrek onze losbandige gids; hij slingert grofweg dezelfde route, in totaal passeren we hem 7 keer. Om een uur of vier ontwaar ik de eerste tekenen van daglicht. Weer een uur later is het licht: Wat een verschil met afgelopen winter. Toen hebben we vrijwel de gehele rit in het donker gereden. 

06.05 uur. Nabij Nurnberg. Nog 670 km.

Onze gastank twijfelt al enige tijd of ie leeg is, het lichtje springt beurtelings op rood of groen. Ik besluit door te rijden omdat iedereen eindelijk slaapt. Een half uur later blijkt ie definitief leeg en wil ik gaan tanken. Helaas ben ik vergeten dat LPG een schaars goed is in Duitsland. De volgende pomp is 60 km verderop en blijkt defect. Dan maar op dure benzine rijden. Iedereen is inmiddels wakker. Wederhelft neemt het stuur weer over.

07.55 uur Frankfurt. Nog 430 km.

In de ochtendspits rijdt tussen de frisgeschoren kantoorklerken een enigszins vervuild gezin.

08.40 uur tussen Frankfurt en Keulen. Nog 320 km.

Eindelijk een pomp waar ze wel gas hebben en bovendien de "Golden Arches". Aan mij niet direct besteed, maar de overige gezinsleden knabbelen hun sponzige broodjes gulzig op.

10.45 uur Arnhem. Nog 110 km.

Verwoed zoek ik een Nederlandse radiozender om 1 minuut later vergast te worden op een carglass reclame.

11.40 uur Den Haag.

We zijn er! De Tomtom is verslagen. Het gras oogt groener, de straten schoner en rechter. In huis op tafel staan twee kaartjes en vier flessen wijn te wachten op onze terugkomst.

Extremen

5.15 am. Ik word wakker van het licht en een onbekend geluid. Na een paar minuten realiseer ik me dat het de man is die alle frisdrank blikjes verzameld. Hij graaft met een stok in de open container, vist er de blikjes uit en trapt ze plat.

Mijn hoofd rommelt, ik heb slecht geslapen en gedroomd.

Ik sta om 6.15 uur op om zoonlief te wekken. Hij heeft de dag daarvoor van 8 tot 3 op school gezeten, is vervolgens naar Nederlandse les gegaan en heeft daarna tot half 10 huiswerk gemaakt. Dat heeft niet zozeer te maken met sadistische leraren maar het volledig ontbreken van enig vermogen tot plannen (een vrij gebruikelijk defect bij pubers).  5 weken geleden kreeg hij een opdracht om een verhaal van 5000 woorden te schrijven. 5 dagen voor de deadline had hij er 400 op papier....

Helaas is mijn wederhelft ook met zijn verkeerde been opgestaan en dus zit iedereen even later knorrig aan de ontbijttafel. Alsof dat nog niet genoeg is krijgt zoonlief een inzinking kort voor vertrek naar school. 20 minuten later lever ik beide koters net op tijd af.

Koffie. Ik lees de ochtendkrant, ook geen aanbeveling om in een betere stemming te komen. Dan maar de stad in. Onderweg word ik bijna overhoop gereden door een automobilist die de voorrangsregels op een rotonde aan zijn laars lapt. Als ik claxonneer trapt hij hard op zijn rem en krijg ik "de vinger". Ik vrees even dat hij uitstapt maar gelukkig geeft hij weer gas. Een klein handwapen in mijn handtas zou geen slecht idee zijn.

Na een bezoek aan de supermarkt met 25 meter aan verschillende koekjes en 10 meter ontbijtgranen duizelt het me. Helaas is dat nog niet alles, ik moet ook nog naar het "Pet Centar". Daar moet ik uit 30 verschillende merken, honden- en kattenvoer kiezen. Ik reken af voor een half Servisch maandsalaris. Buiten op de met rommel omgeven parkeerplaats staat een jongen die ongeveer even oud is als mijn zoon. Hij heeft een ontstellend smerig trainingspak aan, twee verschillende afgetrapte schoenen en er loopt kwijl langs zijn mond naar beneden. Ongevraagd helpt hij een van de zakken hondenvoer in de auto te tillen. Die zak is evenveel waard als 2 weken eten voor hem en zijn familie. Dat went, zelfs na anderhalf jaar Servië, nog steeds niet. Als ik hem wat geld geef vertrekt hij geen spier, hij blijft wezenloos voor zich uit staren. Bij het wegrijden gaat hij pal in mijn dode hoek staan waardoor ik hem bijna overhoop rijd. Pas later realiseer ik me dat hij niet "mentally challenged" is maar waarschijnlijk aan de drugs.

3 uur later staan wederhelft en ik in de keurig verzorgde tuin van een Zuid Europese ambassade op de receptie van hun nationale dag. Onberispelijk geklede obers brengen tig soorten drankjes en hapjes rond. "Tout" diplomatiek en ander belangrijk Belgrado is aanwezig. Daarnaast een grote hoeveelheid  "golddiggers" die op torenhoge hakken en in ultrakorte rokjes een prooi zoeken in het gezelschap van grijs geklede heren. Normaliter beschouw ik dit soort gelegenheden als een mooie kans om te netwerken of in ieder geval om wat typetjes te observeren maar vandaag lukt dat niet. Na een uurtje heb ik de gebruikelijke beleefdheden uitgewisseld en het weer, de vakantie en de kinderen besproken.

Het blijft rommelen in mijn hoofd