Voornemens

1.    Niet meer zoveel drinken (in ieder geval niet zoveel als laatst).

2.    Niet meer roken (in gezelschap van minderjarigen).

3.    Niet meer voor de TV in slaap vallen.

"Mam wat ben je aan het doen?"

"Ik maak een lijstje met goede voornemens voor het komende jaar".

4.    Minimaal een uur sporten/ bewegen per dag (exclusief inclusief met de hond wandelen).

5.    Lief zijn voor kroost en wederhelft.

6.    Niet meer ergeren aan dingen die ik toch niet kan veranderen (behalve het hufterige gedrag van andere verkeersgebruikers) 

7.    Meer luisteren naar anderen, minder praten.

"Ma-am!" 
"Stil nou effe, je ziet toch dat ik bezig ben!.....Ok, wat is er".

"Nou, ik weet ook nog wel een paar goede voornemens voor jou: niet meer schelden, niet meer bloot door het huis lopen, niet meer ons de schuld geven als je zelf iets kwijt bent, niet meer....

"Ja hoor, ik heb het begrepen, moet jij zelf niet eens wat voornemen? Je eigen kamer opruimen, eens een keer op tijd zijn als we weg moeten, je zus niet mishandelen, je computertijd halveren, je....".

"Alsof jij zo'n ideale moeder bent!"

8.    Niet meer anderen de schuld geven maar naar mijn eigen aandeel kijken.

9.    Meer groenten en fruit en minder vlees eten.

"Schat, kun je me even helpen met het stutten van de auto?"

"Nee, ik ben bezig!"

"Waarmee dan, je zit gewoon weer achter een beeldscherm. Oh, goede voornemens, dat werd wel eens tijd. Hé wacht even, ik wil helemaal niet vegetarisch eten, ik wil een groot stuk rood vlees!"

"Ik zeg toch niet dat we nooit meer vlees eten, een beetje minder kan ook wel".

"Mmm, ik ben het er niet mee eens, ik weet nog wel een paar andere voornemens voor jou"

"Dat zei je zoon ook al, fijne types zijn jullie; wel commentaar op mij maar zelf wat verbeteren ho maar!"

"Nou ik ben toevallig wel bezig jouw auto te repareren en bovendien hou je je niet aan punt 5-7 "

"Daar heb je dan zelf voor gezorgd!"

"En niet aan punt 8!"

"Ach barst ook maar met die voornemens. Carpe Diem, misschien kom ik morgen wel onder een auto. Ik neem nog een wijntje"

Kroket

                                     

6 graden, een grijze lucht en regen; ik ben weer terug in Nederland!

In ons hoofdstedelijk paradijs is het verkeer druk maar verrassend overzichtelijk met fietspaden, zebra's en geen a-sociaal geparkeerde auto's. Bovendien voelt het als vanouds aan, de verschillende fietsconstructies, de bloemenstalletjes, de diversiteit aan mensen op straat. Heerlijk! Ik ben weer thuis in de stad waar ik dertien jaar heb gewoond. 

Mijn thuiskomst besluit ik te vieren met een Kwekkeboom/van Dobben en een Nederlands tijdschrift. Ik wandel op mij gemak richting Bijenkorf maar dat blijkt een slechte keuze. Even denk ik in het verkeerde land te zijn terecht gekomen. Een horde Aziatische toeristen met Louis Vuitton tasjes loopt me omver en tegelijkertijd wordt er in het Chinees omgeroepen. Het aanbod aan spullen is overweldigend: hoeveel shirtjes, jurkjes, schoenen en lingerie kan een mens dragen? En dan de prijzen, hoezo crisis? Om me heen kijkend besef ik tot mijn afgrijzen dat ik de uitzondering ben en niet het winkelende publiek. Dat is, net als in Belgrado, chic, verzorgd en met overduidelijk een spuitje botox hier en daar. Ik voel me een ma Flodder die stil is blijven staan terwijl zij gewoon hebben doorgeleefd en gewinkeld.

Ik vlucht naar de bovenste etage, zoek een tijdschrift uit en besluit de Kwekkeboom te nuttigen in het aanpalende restaurant. Daar kan ik kiezen tussen 15 verschillende soorten sushi, 10 sapjes, een saladbar en verantwoord rundvlees en vis. Maar geen kroket! Eenmaal neergestreken met wat vergelijkbaar troostvoer hoor ik het koppel naast mij heftig discussiëren over de aanschaf van een kasjmier trui van 400 euro.  

Nog steeds heb ik geen kroket en wat afwezig loop ik terug naar mijn tijdelijke onderkomen. Op de hoek van een grote verkeersader zie ik een uithangbord: Bilder en de Clerq. Het ziet eruit als een luxe traiteur met gelegenheid tot eten en drinken ter plekke. Ik besluit de gok te wagen, hier hebben ze vast hele goede echte van Dobben of Kwekkeboom kroketten. De ruimte is enorm en er staan slechts een paar rekken, veel plantjes en een paar koelvitrines. Er hangen ook receptkaartjes en al lezende dringt het tot me door dat dit etablissement alleen bedoeld is voor singles of dinky's (double income no kids) die van gekkigheid niet weten wat ze moeten eten en bovendien niet van kindervoedsel (=gefrituurd en/of zoet) houden. Je kunt namelijk een recept kiezen en dan alles verzamelen, tot aan het ene voorgeschreven takje rozemarijn toe. Daar doe ik niet aan mee: Ik wil een kroket, vers gefrituurd in een wit plastic bakje met een zakje mosterd!

Als ik naar buiten stap in de schemering kan ik me niet direct oriënteren. Ik doe een stap vooruit en diskwalificeer me direct als Amsterdammer. Ik sta midden op het fietspad en word bijna omver gekacheld door een bakfiets. Verloren staar ik om me heen, iedereen heeft haast en is op weg naar huis. Deze stad is de mijne niet meer en de goede kroketten zijn ook al uitgestorven.   

Kaalkop

Daar lig ik dan, voorover met mijn gezicht in de sneeuw en vier lachende kaalkoppen om me heen. Een paar weken lang heb ik het bos gemeden, bang dat het weer uit de hand zou lopen. Maar met de eerste sneeuw was het gewoonweg te verleidelijk om niet te gaan. Bovendien laat ik me niet wegjagen door vier eikels die denken dat het bos van hen is.

Sinds Dutch vorig jaar oktober kwam aanlopen maak ik een ochtendronde door dit park. Ik had de kaalkoppen en hun vecht/waakhonden al verschillende keren gezien. Gehuld in trainingspakken liepen ze alsof het park hun achtertuin was. Andere wandelaars drukten ze van het pad af en hondeneigenaren bleven op gepaste afstand. Ik bleef lekker Hollands en trotseerde hen iedere keer. Dat ging goed omdat Dutch nog een pup was. Tot september dus. Koud terug van vakantie kwam ik in de eerste 'close encounter' terecht. Nieuwsgierig liep Dutch op grote aangelijnde herder af. Die aarzelde geen seconde en zette meteen zijn tanden mijn oogappel. Door een snelle, zeer gerichte oplawaai van het trainingspak liet hij los, mij verbijsterd achterlatend.

Enige tijd daarna besloot Dutch dat hij de tien kilo zwaardere soortgenoot best aankon. Ternauwernood kon ik hem wegtrekken en het kaalhoofd riep iets in het Servisch naar me. De dame waarmee ik stond te praten schaamde zich overduidelijk toen ze het voor me vertaalde: "Als hij Dutch nog 1 keer zou tegenkomen dan zou hij zijn hond loslaten". Ik maakte me geen illusies, deze hond was, net als zijn baas, van jongs af aan getraind om alles wat bewoog agressief te bejegenen.

Dus vermeed ik het park en ging ik pas wandelen als zij al verdwenen waren. Tot vandaag dus. In een flauwe bocht kwamen ze me tegemoet lopen, Dutch net te ver vooruit. Terwijl ik naar zijn halsband greep gleed ik uit, viel languit op mijn gezicht en terwijl ik overeind krabbelde stonden de vier kaalkoppen lachend om me heen. De hond veilig maar mijn eer gekrenkt. Wat een ongelooflijke schoften! Ik wenste mezelf een paar bodyguards toe of tenminste een heel groot geweer. Veel zou het niet geholpen hebben, vrees ik. De nare realiteit is dat dit soort lui het voor het zeggen heeft hier. Met een beetje pech hebben ze 20 jaar geleden een voortreffelijke training genoten in het Servische leger of een obscuur paramilitair clubje. Met geweld en handige deals hebben ze zich verrijkt en ze laten het niet na om aan iedereen te showen dat zij de baas zijn. Ik heb geluk, ik ben hier over anderhalf jaar weg maar de overgrote meerderheid van de bevolking heeft geen keuze dan naar hun pijpen te dansen.

Terwijl ik het bos uitliep en ze in het Nederlands nariep (ik zal het hier niet herhalen maar erg diplomatiek was het niet) zag ik de auto van 1 van hen. Die heeft het formaat van een flinke schuur en staat altijd pontificaal op de rijbaan geparkeerd. Ik keek om me heen...niemand.

Zou ik…?

Plastic

Servië is in potentie een prachtig land met als parel in de kroon Belgrado. Helaas zijn er een aantal zaken die het zicht verhinderen op de schoonheid van stad en land. Allereerst is daar de geflipte architect die in verschillende ex-communistische landen heeft rondgewaard. Hij bepaalde dat "het volk" het best gebaat was bij eenvormige, troosteloze, betonnen flats. De Bijlmerbajes is een toonbeeld van architectonische vernieuwing vergeleken met een aantal woonkazernes hier. Er zijn een heleboel prachtige gebouwen in de stad maar die dateren vrijwel zonder uitzondering van voor de communistische periode. Sindsdien zijn ze trouwens, op een aantal overheidsgebouwen na, ook niet meer onderhouden. 

Een andere doorn in mijn oog is het zwerfvuil. Ieder trottoir, park, straat tot het kleinste landweggetje aan toe wordt ontsierd door achteloos achtergelaten vuil. Dagelijks stroomt een heel leger aan schoonmakers en zigeuners door de stad om het op te ruimen en te kijken wat nog bruikbaar is. Hoe komt het dat mensen niet zuinig zijn op hun omgeving? Laatst nog zag ik een auto ter waarde van een modaal Nederlands jaarinkomen stoppen voor een container. Het raam ging open en er verscheen een hand die een plastic zak met half gegeten lunch in een boog richting de container gooide. Helaas belandde het er niet in maar zeker twee meter ernaast. Dat deerde niet, het raam sloot zich weer en met een flinke stoot gas schoot de bolide er vandoor. Toen ik stopte om het er alsnog in te werpen werd ik meelijwekkend nagekeken door een voorbijganger.

Een belangrijk deel van het vuil wordt gevormd door plastic tasjes. Iedere winkel is voorzien van een ruime voorraad en de regel is dat boodschappen in zoveel mogelijk plastic tasjes gestopt worden. Inmiddels heb ik dus mijn eigen tassen en dat leidt tot vreemde blikken. Als ik op de fiets ben bijvoorbeeld en alles in een net iets te klein rugtasje prop. De woorden "bez kesa" waren naast "Dobar Dan" en "Pivo" de eerste Servische woorden die ik twee jaar geleden heb geleerd. Gelukkig wordt mijn ergernis en zorg gedeeld door een aantal anderen. 1 daarvan nam het initiatief om er niet alleen zelf iets aan te doen maar wat koppen bij elkaar te steken. Het plan is om een duurzame shopper te introduceren via een aantal grote supermarktketens hier. Niet gehinderd door enige kennis van zaken maar wel gewapend met ergernis over zoveel verspilling zijn we dus nu aan te onderzoeken hoe een eind te maken aan de plastic terreur. Mocht u ervaring of informatie hebben over een soortgelijk initiatief (in Nederland en elders) dan horen we dat graag!

De winnaar is..

Dank voor alle reacties op de quiz van vorige week. Een aantal van u hebben een uitstekende poging gewaagd om de vragen te beantwoorden waarbij de diegenen met opgroeiend kroost duidelijk een voorsprong hadden. Uit de foutloze inzendingen hebben we een winnaar gekozen die een prachtige fles Aurelius krijgt. Voor mij de beste Servische wijn die ik totnogtoe heb genuttigd en vernoemd naar de Romeinse keizer die hier in de buurt geboren is.

En dan nu de bekendmaking

(tromgeroffel)

De winnaar is

(nog meer tromgeroffel)

Ellen Bloemendal

Quiz

Normaliter doe ik mijn best om een leuke blog te schrijven en zit u als lezer heerlijk achterover. Die rollen moeten we maar eens omdraaien deze keer. Onderstaand treft u een quiz aan met vragen en een paar uitspraken die ik voor de voeten geworpen krijg van mijn kroost. Aan u de uitdaging om het antwoord te vinden dat ik heb gegeven. De antwoorden staan in willekeurige volgorde onder de vragen: u hoeft alleen maar de juiste cijfer/letter combinatie door te mailen. Onder de goede inzenders wordt een fles Aurelius van het huis Kovacevic verloot (geen grap, dat ga ik echt doen). De quiz staat niet onder onafhankelijk toezicht en minderjarigen mogen ook meedingen naar de prijs (hehehe). Wederhelft en kroost zijn uitgesloten en over de uitslag kan niet gecorrespondeerd worden.

Doe uw best!

 Dagelijkse vragen

1.    Mam, waar is mijn rechter voetbalschoen?

2.    Mam, wanneer komt pappa thuis?

3.    Mam, wat eten we vanavond?

4.    Mam, ik heb honger!

5.    Mam, eten we nu alweer bladeren?

6.    Mam, mag ik op de computer?

Verontrustende vragen

7.    Mam, wat ligt er achter het heelal?

8.    Mam, zijn belangrijke mensen ook meer waard als andere mensen?

9.    Mam, bestaat God echt? 

10.  Mam, waarom heb jij zoveel rimpels!

11.  Mam, waarom rook jij?

12.  Mam, hoe bereken ik de inhoud van een cylinder?

13.  Mam, is dat echt waar van die piemel en die plasser, dat is toch smerig!

14.  Mam, Pappa en jij hebben het toch maar twee keer gedaan?

15.  Mam, jij bent toch voor de tweede wereldoorlog geboren?

Lief en leed

16.  Mam, hoe word je gelukkig?

17.  Mam, je bent de allerliefste moeder.

18.  Rotmoeder! Ik haat je!

19.  Mam, ik hou van je. 

20.  Mam, Lola zit me te pesten!

21.  Mam, Bing heeft me geslagen!

Antwoorden
a. Lekker.

b. Die krijg je vanzelf als ouder.
c. Dat is rucola, schat.
d. Goh, dan heeft hij daar vast een reden voor.
e. Als ik dat zou weten dan zou ik op een hele goede universiteit werken en niet in de file staan op weg naar voetbal.
f. Mensen zijn alleen belangrijk en waardevol als ze voor jou iets betekenen.
g. Dat weet niemand, daarom geloven mensen ook, ze weten het niet zeker. 
h. In de gang, achter de kist in de groene plastic tas waar ook je vieze sokken al twee weken liggen te beschimmelen.
i. Mmm, wat wil je?
j. Ik haat ook veel van jou, schat.
k. Ehh, vraag dat maar aan pappa.
l. Je meent het! Wat een rotzus heb jij!
m. Als hij is uitgeborreld, ehh ik bedoel uitgewerkt.
n. Geloof me, dat wil je niet weten.
o. Ja schat, het is volstrekt normaal dat je dat vies vindt, niet teveel aan denken.
p. Ik ook van jou.
q. Mooi dan kun je een appel pakken.
r. Zeg, wil jij onterfd worden?
s. Door blij te zijn met jezelf en goed te zijn voor anderen.
t. Omdat het opvoeden van kinderen zeer stressvol is.
u. Als je je kamer hebt opgeruimd, je tas hebt uitgepakt en je huiswerk hebt gemaakt.

Ontrouw

Hij had al enige tijd een vriendin waar hij soms een nachtje bleef slapen. Leuk vond ik dat niet maar je moet elkaar de vrijheid gunnen nietwaar? Bloedmooi was ze, slank, blond, spontaan, niet te amicaal en ongeveer dezelfde leeftijd. Zij kon hem makkelijk aan, was natuurlijk veel sluwer dan hij. Kennelijk was 1 liefje niet genoeg of was hij gefrustreerd dat zij hem de baas was. Sinds de zomer hing hij bij elke vrouw de macho uit. Duidelijk op zoek naar aandacht. Gênant was het iedere keer; de manier waarop hij zijn rug rechtte zodat hij net een stukje groter leek, de wijdopen ogen alsof hij nog nooit zoiets moois had gezien en het allerergste, de totale desinteresse voor mij. Lucht was ik voor hem, niets meer. Nu ik het heft in eigen hand heb genomen lijken die ontmoetingen bijna komisch maar toen had ik er slapeloze nachten van. Er moest iets gebeuren, ik ben tolerant maar ook ik heb mijn grenzen en eigenwaarde!

Achter zijn rug om zocht ik hulp en het advies was glashelder en onvermijdelijk. Ik maakte een afspraak en lokte hem twee weken later onder valse voorwendselen de kleine winkel annex behandelruimte binnen. Hij rook onraad maar nu was het mijn beurt, had ik het voor het zeggen. Onder het lispelen van zoetgevooisde woordjes ging de naald in zijn lijf. Hij wankelde, trok zich terug naar de dichte deur maar zwak als hij was kreeg hij die niet meer geopend. Zijn ogen werden mistig, hij trilde en vocht hij tegen zijn lot. Nog een prik dan maar. Nu wist hij dat zijn strijd gestreden was. Hij zakte ineen, de ogen nauwelijks geopend. Een laatste vragende, bijna smekende blik en toen was hij helemaal weg.

Twee uur later was hij weer bij. De ingreep was geslaagd. Ze hadden hem vastgebonden en toen hij bibberend opstond zag ik een veeg bloed op de vloer. Een felle steek van schuld in mijn buikstreek. Had ik misschien toch niet....Nee dit was het beste! Ik had hem al vaak gecorrigeerd maar wie niet luisteren wil moet maar voelen. De bezwering hielp niet: zijn smekende ogen stonden op mijn netvlies gebrand, zouden niet meer verdwijnen. Hoewel hij nauwelijks bij bewustzijn was, begroette hij me als zijn redder. Weg hier!

Weg van de prutsers die hem zijn mannelijkheid hadden ontnomen.