Kattenvrouwtjes

Foto: Irma Hermelink 

Mijn zoon is een held. Eigenhandig heeft hij een kat die zich al enige dagen verborgen hield in het chassis van een auto, eruit gepeuterd. De auto had al gereden en op een brug gestaan maar zonder resultaat; ergens uit de onderkant bleef een klagelijk gemiauw hoorbaar. De eigenaar was ten einde raad maar toen kwam Bingman! Gewapend met een zaklamp en in zijn nieuwste broek (dat dan weer wel) kroop hij onder de wagen. Na een kwartiertje kwam hij volledig onder de roet en smeer tevoorschijn, in zijn hand een heel dom katje. De eigenaar (van de auto niet van de kat) in extase, zijn  ouders trots. Mooi verhaal met een goed einde.

Helaas, nauwelijks een week nadien vond ik bij het uitlaten van de honden een kartonnen doos met daarin acht kittens tussen de twee en drie weken oud. Nu loop ik zwerfschepsels meestal gewoon voorbij, ik word wat hardvochtiger na enkele jaren Balkan. Maar deze exemplaren waren al aardig onderkoeld en zouden de komende uren vermoedelijk het loodje leggen. Dus nam ik ze mee in de veronderstelling dat er vast een asiel zou zijn die ze zou willen opnemen.

Verschillende bezoeken en telefoontjes later werd duidelijk dat iedereen ons veel succes wenste met de nieuwe huisdieren. Dat was althans de meest positieve reactie, de meeste mensen zeiden onomwonden dat ik een idioot was en ze had moeten laten staan. Helaas word ik in zo'n geval alleen maar meer overtuigd van m'n eigen gelijk en dus stond ik bij nacht en ontij negen mormeltjes te verzorgen in de hoop dat ze het allemaal zouden redden.

Het lijkt zowaar gelukt. We zijn nu ruim twee maanden verder en ik typ dit met drie ronkende katten op schoot. Eentje heeft een huis gevonden in Belgrado en vier zijn er anderhalve maand geleden door wederhelft naar een kattendame in Nederland gebracht. Behalve de uitbreiding van haar eigen roedel, vond ze ook familie en een vriendin bereid om ze op te vangen. Ik ben zelden iemand zo dankbaar geweest als haar.

De overigen die we Anni Frid, Agnetha, Björn en Benny hebben gedoopt zijn inmiddels in Nederland. Twee gaan er naar een kennis in Voorburg en eentje hebben we gisterochtend heel vroeg afgeleverd in een verzorgingshuis in Ede. Dat laatste vind ik eigenlijk het allerleukste: Ik kan me nog herinneren dat in het bejaardenhuis van mijn opa huisdieren strikt verboden waren. Dat leek mij als kind een regelrechte hel. Moest je aan het eind van je leven verhuizen naar een veel te klein kamertje en dan werd je huisdier ook nog eens afgepakt, Brrrrr.

Ik heb met mijn vriendin afgesproken dat we, als we verworden zijn tot wereldvreemde gebochelde kattenvrouwtjes, dààr gaan wonen. 

Goedheiligman

Foto: Twitter

Terwijl in Afrika hard wordt gestreden om een ziekte van bijbelse proporties te bestrijden, het Midden Oosten is overgeleverd aan Islamitische bloedbanken en Nederland op de vuist gaat tijdens het nationale kinderfeestje, hadden we in Servië ook bezoek van een goedheiligman. 

Onze geestelijke kwam uit Rusland en werd met alle égards ontvangen door zijn Slavische geloofsmaatje, de president en de premier. En net als tienervriendinnen zijn de mannen met baarden het heel erg eens met elkaar; Europa staat aan de afgrond door het verlies van christelijke waarden, homosexualiteit is het werk van Satan, internet de broedplaats van zonde, feminisme erg gevaarlijk want vrouwen moeten zich gewoon op de verzorging van hun familie richten en ga zo maar door. 

Als het nou twee stomdronken psychotische clochards waren die deze wijsheden verkondigden maar het zijn de leiders van ongeveer 150 miljoen gelovigen. Een maand geleden is de baas van de Russische Patriarch nog langsgeweest en die werd ook al zo royaal ontvangen met een urenlange militaire parade (de eerste in 60 jaar). Wat zegt u? Is Vladimir niet de baas van de Orthodoxe kerk? Nou, dé facto wel. Putin krijgt de volle zegen en steun van de Orthodoxe kerk en geloofsbaas Kirill heeft in ruil daarvoor inmiddels een geschat vermogen van 1,5 miljard dollar vergaard. Nou moet ik wel toegeven dat hij daarmee niet te koop loopt. Toen een oplettende kijker een horloge aan zijn pols bespeurde ter waarde van 30.000 euro, heeft de Patriarch dat netjes laten fotoshoppen zodat er niets meer zichtbaar was (Jammer alleen dat de censor de weerspiegeling van het klokje in het tafelblad vergat). 

Het blijft tobben met bebaarde mannen in lange jurken. De integere en ruimdenkende varianten moet je met een zaklampje zoeken en als je er eindelijk één gevonden hebt die bekend staat om zijn altruïsme en niet verdachte vriendelijkheid naar kinderen toe, dan blijkt het een vermomde slavendrijver. 

Eigenlijk is er nog maar één die echt door de beugel kan, 

Go Conchita go! 

Drone

"Hé, Ben je nu al terug, heb je niet nog een biertje gepakt na de wedstrijd?".

"Nou, de wedstrijd is gestaakt. Er vloog een drone met de vlag van Groot Albanië het stadium in en toen brak de hel los"

Wederhelft gaat zitten, schudt zijn hoofd en vertelt. Bij gebrek aan televisie, kijken we op verschillende Servische websites. Touché; de Albanezen hebben met deze creatieve actie de Serviërs in het diepst van hun ziel geraakt. De lokale media ontploffen van woede en verontwaardiging, zeker nadat de broer van de Albanese premier wordt opgepakt maar later noodgedwongen weer vrijgelaten.

Wederhelft zijn werk bestaat uit het ondersteunen van de krijgsmachten van Servië, Bosnië en Montenegro. Dat heeft niets te maken met het introduceren van nieuwe legerspeeltjes maar alles met het aanmoedigen van transparant en verantwoordelijk gedrag. Niet makkelijk want militairen houden over het algemeen niet van pottenkijkers en betweters, zeker niet als je nog gevochten hebt tegen voormalige landgenoten.

Hij is dus wel wat gewend als het gaat om Balkan emoties maar nu zit hij gebogen op de bank en schudt mismoedig zijn hoofd. Met de drone is zijn hoop weggevlogen. Hardop vraagt hij zich af of het ooit nog goed komt in de regio. De stuitende actie en de vernietigende mix van testosteron, werkloosheid en nationalisme bij 25.000 supporters hebben hem duidelijk een knauw gegeven. 

Twee weken later kijk ik naar DWDD. Ik zie een student met zijn professor. De student heeft een 10 voor zijn afstudeerproject gekregen. Een staaltje technisch vernuft in de vorm van een ambulance drone die op gps naar een patient kan vliegen en waarmee middels een camera eerste hulp kan worden geboden. Er zit zelfs een defibrillator op. Hij heeft geen patent aangevraagd want hij hoeft er geen geld mee verdienen. Als anderen dit idee verder willen ontwikkelen dan juicht hij dat van harte toe.

Tsja, je kunt de techniek ook op een andere manier gebruiken.

Bureaucratie

Foto: Irma Hermelink

Onze zoon van dertien heeft afgelopen zomer voor het eerst alleen gevlogen, van Podgorica (Montenegro) naar Amsterdam. Nu denkt u natuurlijk dat wij een zeer verantwoordelijk en bijna volwassen kind hebben. Helaas, niets is minder waar. Hij heeft een zeer selectief geheugen. Feilloos herinnert hij zich dat wij hem zakgeld/ijs/een uitje hebben beloofd maar ondertussen vergeet hij wel waar zijn telefoon/computerlader/rechterschoen zijn gebleven. Als zijn hoofd niet zou vastzitten aan zijn romp zou hij die vermoedelijk ook vergeten. Toch gaat hij dus vliegen, waarschijnlijk omdat zijn ouders net zo onverantwoordelijk zijn als hijzelf.

In een land als Servië gaat dat niet zomaar. Op een bevolking van nauwelijks 7 miljoen lopen er 700.000 ambtenaren rond en die moeten natuurlijk wel wat te doen hebben. Inmiddels zijn we erachter dat de bureaucratie in Servië 2 paradoxale regels kent.

Regel 1: Je komt altijd een formulier tekort.

Regel 2: Achter elke 'nee' zit een 'ja' verborgen.

Een paar telefoontjes leerden ons dat we voor de vliegreis van zoonlief per vlucht een verklaring nodig hadden. Daarin moesten wij als ouders plechtig getuigen dat we bij ons volle verstand waren toen we besloten onze zoon geheel zonder begeleiding te laten vliegen. In gezelschap van de assistente van mijn wederhelft die wél goed Servisch spreekt, togen we naar het gemeentehuis. Daar werden we verwelkomd door een tierende dame die alles en iedereen voor rotte vis uitmaakte. Oh ja, dat is regel 3: Ga nooit, maar dan ook echt nooit schelden tegen een lokettist waar je iets van gedaan moet krijgen, zeker niet in een land dat de communistische variant van klantvriendelijkheid nog niet achter zich heeft gelaten. De wachttijd verdubbelde voor deze mevrouw en alle wachtenden achter haar.

Eenmaal aan de beurt duwden we de verklaringen en onze paspoorten onder het luikje door. Deze werden nauwkeurig bestudeerd, verschillende keren gestempeld en toen rees de vraag of we ook een vertaling hadden. Pardon? De man achter het loket verklaarde doodernstig dat hij er zeker van moest zijn dat wij het in het Servisch gestelde formulier volledig begrepen. Assistente verzekerde hem dat dit het geval was maar dat was niet voldoende. Toen zij aandrong, deed hij wat alle ambtenaren in zo'n geval doen; naar zijn baas om toestemming te vragen. Die weigerde natuurlijk, dus of we alstublieft een beëdigde en gestempelde Engelse verklaring konden meebrengen (Zie regel 1).

Regel 2 trad vervolgens in werking. Ik verzekerde de man dat ik het onderhavige formulier echt begreep en toen hij twijfelde sloegen we toe, we zouden hem de verklaring in het Servisch voorlezen. Daar stonden we dus, hardop voorlezend zodat iedereen in de wijde omtrek wist dat we niet alleen bar slecht Servisch spraken maar ook vreselijk onverantwoorde ouders waren (Zoonlief was zijn zusje inmiddels aan het aftuigen na zo lang wachten).

De man voelde zich vermoedelijk net zo opgelaten als wij en stempelde de verklaringen. Zo'n stempel is niet gratis en het was maar een paar honderd meter lopen naar het dichtsbijzijnde postkantoor om dat te regelen. Weer in de rij, weer een handgeschreven bewijs ten behoeve van de betaling van de andere stempel en tenslotte weer terug om onze kostbare verklaring mee te nemen.

Onze zoon deelden we mee dat als hij deze verklaring zou verliezen, we afstand van hem zouden doen.  

Pride Belgrado

Foto: Irma Hermelink

Met half toegeknepen ogen kijkt hij geringschattend op me neer.

Hij staat pal voor me, is tegen de twee meter lang, draagt een zwarte overal, een helm met vizier, een wapenstok, een pistool en bescherming om de borst, armen en benen. Voor hem staat een doorzichtig schild dat tot mijn kin komt en om hen heen staat een peleton gelijk geklede kleerkasten. Iets verderop dwars over twee van de vijf rijbanen, is hun eveneens zwaarbepantserde auto geparkeerd.

Met twintig paar ogen op me gericht herhaal ik het nog een keer: "Excuse me, I am looking for the VIP entrance". Hij zucht en gebaart naar twee collega's die me vervolgens begeleiden naar een opening in het hek. Mijn naam wordt gecontroleerd en ik krijg een felgroen bandje om mijn pols. Mochten tegendemonstranten door het hek heenbreken, dan weten ze in ieder geval wie ze in elkaar moeten slaan. Ik ben binnen in het door 7000 man bewaakte centrum van de stad. De beveiligde zone is hermetisch afgesloten, zelfs de broer van de premier krijgt klappen als hij probeert binnen te komen.

De sfeer in de groep waar ik naar toe wandel staat in vrolijk contrast met alle mobiele eenheid om hen heen. Men keuvelt gemoedelijk, haalt regenboogvlaggen tevoorschijn en hopt wat mee op de muziek. Het is een tochtje van niets maar de betekenis is groot. In 2010 eindigde de Pride in een veldslag waar net geen doden vielen en voor een miljoen euro aan schade werd aangericht. Sindsdien zijn alle verzoeken om een tocht categorisch afgewezen onder het mom van veiligheid. Dat ondertussen een aantal zeer risicolvolle voetbalwedstrijden wel doorgang konden vinden verbaasde niemand; voetbal is natuurlijk veel belangrijker dan een optochtje van door het Westen gesponsorde buitenbeentjes.

De wandeling van 800 meter verloopt probleemloos maar pas bij de toespraken als ik een Nederlander en zijn Servische partner spreek besef ik hoeveel dit betekent. Het is voor mij volstrekt onbegrijpelijk dat je niet gewoon over straat kunt met je Lief of dat je niet dezelfde rechten hebt als een heterostel. Onder de bezielende leiding van een aantal homofobe politici en de orthodoxe kerk lijkt dat hier nog heel ver weg. Als alles is afgelopen ontdoet iedereen zich nauwkeurig van alle vlaggetjes, spandoeken en armbandjes. Daarna worden de meesten in busjes buiten de beveiligde zone gebracht of lopen ze in een groep door de bewaking heen.

Mijn gevoel hangt tussen verbijstering en vreugde in. Hoe is het mogelijk dat een paar honderd man die oproepen tot tolerantie zoveel agressie kunnen opwekken? Tegelijkertijd besef ik dat emancipatie in kleine stappen gaat en dan is het feit dat we hier onder politiebewaking mogen lopen al een grote overwinning.

Nummer 2

Foto: Irma Hermelink

En nu hebben we er dus twee. Een inschattingsfoutje. Ik had mijn wederhelft beloofd maar één zwerfschepsel in huis te halen. Meer zou resulteren in de eenzijdige opzegging van onze 24 jarige relatie. Maar ja, wat moet je, als je een nestje weesjes ziet dat door alle opvangcentra wordt geweigerd omdat die overvol zitten.

Een tijdelijk onderkomen voor het kleinste en zwakste mormeltje was de afspraak. De 30 kilo zwaardere soortgenoot adopteerde haar zonder problemen. Als honden het begrip spijt kennen dan heeft Dutch dat nu. Hij wordt uit het niets in zijn staart of de nog aanwezige edele delen gegrepen en moet toezien dat de door hem opgevolgde commando's volledig genegeerd worden door de kleine nieuwe etter.

En ik? Ik ben definitief verwijderd geraakt van alle rationeel denkende mensen en hoor in de buitencategorie van kattenvrouwtjes, reptielenknuffelaars en hondenfluisteraars. De eerste weken stond ik in het holst van de nacht op om het beestje naar buiten te laten. Daarna wilde mevrouw natuurlijk niet meer slapen en krijste ze het hele huis bij elkaar. De rest van de huisgenoten vond mij dan slapend op de bank met in mijn armen een klein ondervoed schepseltje van nauwelijks een kilo. Inmiddels gaat het beter, maar uitslapen is er voorlopig niet meer bij. Een godsvermogen hebben we uitgegeven aan wormen- en parasietenkuren, vaccinaties, speeltjes en speciaal dieetvoer.

Wekenlang heb ik geprobeerd het beestje te slijten maar zo vlak voor de vakantie was niemand geïnteresseerd. En ondanks het feit dat ik haar geen naam durfde te geven ging ik me toch hechten aan zo'n klein ding. Dus ging mevrouw mee naar Nederland in de hoop op een nieuw thuis daar. Een Roma familie had het niet beter kunnen doen; een oude afgetrapte bus met drie kinderen, twee honden en een hele hoop zooi. Rond 3 uur s'nachts ergens in Hongarije toen de kinder- en hondenschare sliep, heb ik mijn wederhelft lief aangekeken.

Ze heet Coco.

Adelaar

Voor me zit een meneer met een adelaar op zijn schouder. Hij is zeker twintig centimeter hoog en even breed omdat de vleugels zijn opengeslagen. De kop is een beetje onnatuurlijk naar de zijkant gedraaid waardoor je hem 'en profil' ziet. Het is geen broddelwerkje, minutieus zijn de veertjes aangebracht en de blik van het beest is trefzeker. Op de linkervleugel staat in sierlijke letters 'forgive' op de rechter 'forget'.

Twintig centimeter boven de vogel loopt een horizontaal litteken. Het begint bij het linkeroor van de eigenaar en maakt de halve cirkel tot aan zijn rechteroor bijna af. In eerste instantie zag ik het niet want het valt gedeeltelijk weg in de huidplooi tussen nek en hoofd. Die plooi kan ik goed zien want zijn hoofd is glimmend kaal geschoren. Hij draagt een blauwe zwembroek met witte en rode accenten. Zijn leeftijd zal tussen de veertig en de vijftig jaar zijn. Als accessoire heeft hij een jongere dame bij zich. Niet veel jonger overigens, hij houdt het netjes. Zij heeft lang geblondeerd haar, is net als hij gebruind en ze draagt een groenige metallic bikini met bijpassende metallic kunstnagels. 

Haar vind ik niet zo interessant, hij is het die me intrigeert. Waarom zet je in een tatoeage het woord 'forget'? Dat is wel de beste garantie om het niet te vergeten lijkt me. En wie moet wat vergeven? Moet hij vergeven voor iets wat hem is aangedaan of vraagt hij vergiffenis? Als het verwijst naar een specifieke gebeurtenis dan is het ongetwijfeld ingrijpend geweest, anders wijd je er geen tatoeage aan. En waarom staat het in de vleugels van een vogel die symbool staat voor mannelijkheid, virilliteit en dominantie? Het komt toch anders over als het in de pootjes van een koalabeertje is getatoeëerd. 

Bij nader inzien lijkt de tatoeage ook sprekend op de Servische adelaar. Hij wijkt op twee punten af. Het Servische nationale symbool heeft twee koppen en deze maar één. Daarnaast ontbreken de vier Cyrillische C's (S in het Latijnse alfabet) die staan voor 'Samo Sloga Srbina Spasava' oftewel 'Alleen eenheid redt de Serviërs'. Een meer politiek correcte versie is overigens 'Sveti Sava - Srpska Slava' (Sint Sava - Servische Beschermheer) 

De combinatie met het litteken roept nog veel meer vragen op. Het kan gemaakt zijn door een chirurg met een slok teveel op maar het lijkt me eerder het resultaat van een verwonding. En de zwembroek, is het toeval dat die de kleuren van de Servische vlag heeft?

Ik krijg de vragen niet uit mijn hoofd: Heeft hij gevochten in de Balkanoorlog? Is dit misschien één van Mladic' mannen? In een cafe een paar honderd meter verderop staat een groot portret van meneer de Jong zoals wij hem thuis noemen (Mladi = jong, klinkt een stuk onschuldiger als je wordt afgeluisterd). Waarom is hij daar niet gaan zitten? Misschien is hij wel hartstikke onschuldig en vergeeft hij de persoon die hem het litteken heeft toegebracht. Misschien hebben litteken en tatoeage wel niets met elkaar te maken en maak ik het veel te spannend. Maar waarom dan die adelaar? Dat moet op z'n minst verwijzen naar wat nationalistische trekjes. Het laat me niet los, hier moet een verhaal achter zitten. Een gewelddadige sage van onverschrokken mannen, strijd, moord en doodslag en vreselijke ontberingen.

De man neemt nog een slok van zijn koffie, aait de metallic dame over haar rug en gaat verder met een Sudokootje.