Expat

Er is een omgekeerd evenredig verband tussen een luxe expat leven en zekere mate van tevredenheid.

Stel u voor: U woont in de mooiste wijk van de stad (niet ver van de voormalige optrekje van Milosevic en de residentie van de president van het land). Uw kinderen kunnen dankzij een ruimhartige subsidie van de Nederlandse belastingbetaler (u dus!) naar de duurste school van het land. Daarnaast mag u een paar jaar met uw voltallige gezin en beestenboel in een oud maar verder riant huis wonen en heeft u ook nog geld genoeg over om te genieten van de leuke dingen des levens (vakantie, uit eten etc). 

U kunt zich voorstellen dat het niet veel moeite kost om daaraan te wennen. Ik kan mijn dagen probleemloos slijten met activiteiten die weinig toevoegen. Sterker nog, vrijwel alle dames uit de expatbubbel lijken zich uitstekend te vermaken met sporten, koffiedrinken, schoonheidsbehandelingen en 'last but not least', klagen. U leest het goed, in een wereld waar het aan niets ontbreekt is klagen de favoriete bezigheid van een fors aantal expatdames. Over de mentaliteit van de plaatselijke bevolking, het vuil op straat, je personeel, de school en ga zo maar door. Niet erg maar wel als de 80/20 regel van toepassing wordt: je vult 80% van je tijd met mopperen en slechts 20% met het tellen van je zegeningen.   

Na een paar maanden van ongekende nietsdoenerij dreigde ook mijn brein aangetast te worden door het moppervirus. Tijd dus om uit de lege luxe van de expatbubbel te stappen. Want dat is de oorzaak van alle ellende; als je alles hebt behalve een dagbesteding die er echt toe doet dan gaat het vanzelf mis. Zeker als je status ook nog eens bepaald wordt door het werk van je wederhelft en niet door eigen inspanningen. 

En dus zit ik in het schoolbestuur om een nog beter leerklimaat te creëren en hoop ik de klagende moeders daarvan te overtuigen. Of ik zit tegenover een aantal heren die een stomme fout hebben gemaakt en nu niet meer bezitten dan een matras, wat kleding en een paar andere basisbenodigdheden (En dan heb ik het nog niet over het verschrikkelijke eten en het vrijwel ontbreken van medische zorg of de voortdurende stress). Of ik ben zo stom om een dozijn zwerfschepsels in huis te halen in de hoop dat er een paar barmhartige Samaritanen zijn die me uit de brand helpen (dankjewel Sas, Geertina, Els en Jerry) 

En ik schrijf natuurlijk. Voor straks als deze bijzondere periode voorbij is en ik weer op mijn fiets de regen en de kou in moet. Dan heb ik tenminste echt reden om te klagen.

Hondenleven

Daar sta ik dan tussen een Dobberman, een Berner Senner, een Duitse Herder, een Labrador en een iets wat nog het meeste lijkt op een keukendweil. Het blaft dus vermoedelijk is het ook een hond. Een echte rashond welteverstaan want alle viervoeters hebben een uitgebreide stamboom zo vertellen de eigenaren aan elkaar. De Dobberman blijkt net als de keukendweil in Duitsland geboren, de Berner Senner komt uit Zwitserland en de Labrador uit Otterloo. Alleen de zwervertjes van mij komen uit Servië. Ik kan het niet nalaten om dat als enige buitenlander in het gezelschap te vermelden. 

Ik kan er niet aan wennen, 30.000 zwerfhonden die voortijdig eindigen in de handen van de hondenvangers, een overvol asiel of als roadkill maar als je het kunt betalen koop je een echte rashond. Aan mijn dierenarts die mijn katten en honden heeft ingeënt, ontvlooid en gechipt heb ik al eens gevraagd hoe dat zo komt. Hij zei dat hij aan de hond kan zien waar de eigenaar vandaan komt. Het merendeel van de zwervers uit onze buurt wordt door Westerse expats opgenomen en alle stamboom honden hebben Servische of Oosteuropese eigenaren. Daarom hanteert hij ook stilzwijgend twee tarieven voor basiszorg zoals vaccinaties. Ik heb hem een ander verdienmodel voorgesteld: Voor elke sterilisatie rekent hij 2 maal de kosten zodat hij er 1 zwerver van kan opereren. Dat scheelt zo weer honderden pups op jaarbasis. Maar ja, daar kan hij in z'n eentje natuurlijk niet aan beginnen en dus blijft het pappen en nathouden. Hij heeft er zijn handen vol aan want een fors deel van de opgevangen zwerfkatten en -honden wordt op transport gezet naar nieuwe eigenaren in West Europa. 

En zo is de cirkel weer rond. 

Parkeerleed

Foto: Irma Hermelink

Op het eerste gezicht is het parkeren in Belgrado goed geregeld: Je sms't het kenteken naar een nummer van parkeerbeheer en betaalt automatisch dertig cent. Daar kun je een heel uur van laten staan en vlak voordat de tijd afloopt krijg je een herinneringsbericht om het eventueel te verlengen. Mocht je dat vergeten zijn dan krijg je een boete van, hou je vast, vijftien euro! 

Ideaal dus op een klein dingetje na. Er zijn volstrekt onvoldoende parkeerplaatsen waardoor er overal en ik bedoel ècht overal auto's worden neergekwakt. Op de stoep pal voor mijn voordeur bijvoorbeeld of meteen achter de parkeerplaats waar ik sta waardoor ik vakkundig geblokkeerd word en minutenlang moet claxonneren voordat er doodgemoedereerd iemand van het terras opstaat om zijn auto twee meter te verplaatsen. De keren dat ik met mijn neus op de voorruit zit omdat ik plotseling moet remmen voor een wagen die midden op de rijbaan stopt, zijn ontelbaar. De gemiddelde automobilist is niet bereid meer dan tien meter te lopen. Je plempt je auto gewoon ergens neer en het zal je een rotzorg zijn of iemand er last van heeft. 

Niet heel lang geleden zag ik tot mijn grote genoegen twee parkeerwachten vlakbij een dikke audi die midden op de rijbaan stond, vóór een lege parkeerplek. Raadselachtig om juist daar te parkeren maar misschien was het gewoon een meneer die niet kon inparkeren en heel bang was dat hij zijn paleis op wielen zou beschadigen. Maar goed, de file erachter groeide gestaag en werd vergezeld door een hoop getoeter. Tot mijn verbijstering liepen de parkeerbeheerders er voorbij om een auto die wél goed was geparkeerd, maar kennelijk niet had betaald, een bon te geven. Ik ben wel wat gewend inmiddels maar zoveel onrecht in de categorie klein leed had ik zelden meegemaakt. Toen ik verhaal ging halen maakten de heren me duidelijk dat zij alleen bonnen uitdeelden aan legaal geparkeerde auto's waar niet voor was betaald. De audi had weliswaar ook niet betaald maar stond illegaal geparkeerd dus die konden ze niet beboeten. Tegen deze logica was ik niet opgewassen. De dienstdoende parkeermeneer zag mijn verbouwereerde blik en voegde er sussend aan toe dat het bekeuren en zonodig wegslepen van illegaal geparkeerde auto's door een andere afdeling gebeurde. Die hadden ze niet gebeld want ze verwachtten dat de eigenaar zo wel weer terug zou komen. 

Mijn wederhelft en ik rijden in een zeer aftandse bolide die langzaam uit elkaar begint te vallen. We hebben afgesproken dat we voor ons vertrek uit Belgrado afscheid van hem gaan nemen. Ik weet wel hoe; we zetten hem gewoon midden op de drukste verkeersader van Belgrado en dan gaan we lekker op een bankje zitten en kijken hoe lang het duurt voordat 'ie wordt weggehaald. 

Kattenvrouwtjes

Foto: Irma Hermelink 

Mijn zoon is een held. Eigenhandig heeft hij een kat die zich al enige dagen verborgen hield in het chassis van een auto, eruit gepeuterd. De auto had al gereden en op een brug gestaan maar zonder resultaat; ergens uit de onderkant bleef een klagelijk gemiauw hoorbaar. De eigenaar was ten einde raad maar toen kwam Bingman! Gewapend met een zaklamp en in zijn nieuwste broek (dat dan weer wel) kroop hij onder de wagen. Na een kwartiertje kwam hij volledig onder de roet en smeer tevoorschijn, in zijn hand een heel dom katje. De eigenaar (van de auto niet van de kat) in extase, zijn  ouders trots. Mooi verhaal met een goed einde.

Helaas, nauwelijks een week nadien vond ik bij het uitlaten van de honden een kartonnen doos met daarin acht kittens tussen de twee en drie weken oud. Nu loop ik zwerfschepsels meestal gewoon voorbij, ik word wat hardvochtiger na enkele jaren Balkan. Maar deze exemplaren waren al aardig onderkoeld en zouden de komende uren vermoedelijk het loodje leggen. Dus nam ik ze mee in de veronderstelling dat er vast een asiel zou zijn die ze zou willen opnemen.

Verschillende bezoeken en telefoontjes later werd duidelijk dat iedereen ons veel succes wenste met de nieuwe huisdieren. Dat was althans de meest positieve reactie, de meeste mensen zeiden onomwonden dat ik een idioot was en ze had moeten laten staan. Helaas word ik in zo'n geval alleen maar meer overtuigd van m'n eigen gelijk en dus stond ik bij nacht en ontij negen mormeltjes te verzorgen in de hoop dat ze het allemaal zouden redden.

Het lijkt zowaar gelukt. We zijn nu ruim twee maanden verder en ik typ dit met drie ronkende katten op schoot. Eentje heeft een huis gevonden in Belgrado en vier zijn er anderhalve maand geleden door wederhelft naar een kattendame in Nederland gebracht. Behalve de uitbreiding van haar eigen roedel, vond ze ook familie en een vriendin bereid om ze op te vangen. Ik ben zelden iemand zo dankbaar geweest als haar.

De overigen die we Anni Frid, Agnetha, Björn en Benny hebben gedoopt zijn inmiddels in Nederland. Twee gaan er naar een kennis in Voorburg en eentje hebben we gisterochtend heel vroeg afgeleverd in een verzorgingshuis in Ede. Dat laatste vind ik eigenlijk het allerleukste: Ik kan me nog herinneren dat in het bejaardenhuis van mijn opa huisdieren strikt verboden waren. Dat leek mij als kind een regelrechte hel. Moest je aan het eind van je leven verhuizen naar een veel te klein kamertje en dan werd je huisdier ook nog eens afgepakt, Brrrrr.

Ik heb met mijn vriendin afgesproken dat we, als we verworden zijn tot wereldvreemde gebochelde kattenvrouwtjes, dààr gaan wonen. 

Goedheiligman

Foto: Twitter

Terwijl in Afrika hard wordt gestreden om een ziekte van bijbelse proporties te bestrijden, het Midden Oosten is overgeleverd aan Islamitische bloedbanken en Nederland op de vuist gaat tijdens het nationale kinderfeestje, hadden we in Servië ook bezoek van een goedheiligman. 

Onze geestelijke kwam uit Rusland en werd met alle égards ontvangen door zijn Slavische geloofsmaatje, de president en de premier. En net als tienervriendinnen zijn de mannen met baarden het heel erg eens met elkaar; Europa staat aan de afgrond door het verlies van christelijke waarden, homosexualiteit is het werk van Satan, internet de broedplaats van zonde, feminisme erg gevaarlijk want vrouwen moeten zich gewoon op de verzorging van hun familie richten en ga zo maar door. 

Als het nou twee stomdronken psychotische clochards waren die deze wijsheden verkondigden maar het zijn de leiders van ongeveer 150 miljoen gelovigen. Een maand geleden is de baas van de Russische Patriarch nog langsgeweest en die werd ook al zo royaal ontvangen met een urenlange militaire parade (de eerste in 60 jaar). Wat zegt u? Is Vladimir niet de baas van de Orthodoxe kerk? Nou, dé facto wel. Putin krijgt de volle zegen en steun van de Orthodoxe kerk en geloofsbaas Kirill heeft in ruil daarvoor inmiddels een geschat vermogen van 1,5 miljard dollar vergaard. Nou moet ik wel toegeven dat hij daarmee niet te koop loopt. Toen een oplettende kijker een horloge aan zijn pols bespeurde ter waarde van 30.000 euro, heeft de Patriarch dat netjes laten fotoshoppen zodat er niets meer zichtbaar was (Jammer alleen dat de censor de weerspiegeling van het klokje in het tafelblad vergat). 

Het blijft tobben met bebaarde mannen in lange jurken. De integere en ruimdenkende varianten moet je met een zaklampje zoeken en als je er eindelijk één gevonden hebt die bekend staat om zijn altruïsme en niet verdachte vriendelijkheid naar kinderen toe, dan blijkt het een vermomde slavendrijver. 

Eigenlijk is er nog maar één die echt door de beugel kan, 

Go Conchita go! 

Drone

"Hé, Ben je nu al terug, heb je niet nog een biertje gepakt na de wedstrijd?".

"Nou, de wedstrijd is gestaakt. Er vloog een drone met de vlag van Groot Albanië het stadium in en toen brak de hel los"

Wederhelft gaat zitten, schudt zijn hoofd en vertelt. Bij gebrek aan televisie, kijken we op verschillende Servische websites. Touché; de Albanezen hebben met deze creatieve actie de Serviërs in het diepst van hun ziel geraakt. De lokale media ontploffen van woede en verontwaardiging, zeker nadat de broer van de Albanese premier wordt opgepakt maar later noodgedwongen weer vrijgelaten.

Wederhelft zijn werk bestaat uit het ondersteunen van de krijgsmachten van Servië, Bosnië en Montenegro. Dat heeft niets te maken met het introduceren van nieuwe legerspeeltjes maar alles met het aanmoedigen van transparant en verantwoordelijk gedrag. Niet makkelijk want militairen houden over het algemeen niet van pottenkijkers en betweters, zeker niet als je nog gevochten hebt tegen voormalige landgenoten.

Hij is dus wel wat gewend als het gaat om Balkan emoties maar nu zit hij gebogen op de bank en schudt mismoedig zijn hoofd. Met de drone is zijn hoop weggevlogen. Hardop vraagt hij zich af of het ooit nog goed komt in de regio. De stuitende actie en de vernietigende mix van testosteron, werkloosheid en nationalisme bij 25.000 supporters hebben hem duidelijk een knauw gegeven. 

Twee weken later kijk ik naar DWDD. Ik zie een student met zijn professor. De student heeft een 10 voor zijn afstudeerproject gekregen. Een staaltje technisch vernuft in de vorm van een ambulance drone die op gps naar een patient kan vliegen en waarmee middels een camera eerste hulp kan worden geboden. Er zit zelfs een defibrillator op. Hij heeft geen patent aangevraagd want hij hoeft er geen geld mee verdienen. Als anderen dit idee verder willen ontwikkelen dan juicht hij dat van harte toe.

Tsja, je kunt de techniek ook op een andere manier gebruiken.

Bureaucratie

Foto: Irma Hermelink

Onze zoon van dertien heeft afgelopen zomer voor het eerst alleen gevlogen, van Podgorica (Montenegro) naar Amsterdam. Nu denkt u natuurlijk dat wij een zeer verantwoordelijk en bijna volwassen kind hebben. Helaas, niets is minder waar. Hij heeft een zeer selectief geheugen. Feilloos herinnert hij zich dat wij hem zakgeld/ijs/een uitje hebben beloofd maar ondertussen vergeet hij wel waar zijn telefoon/computerlader/rechterschoen zijn gebleven. Als zijn hoofd niet zou vastzitten aan zijn romp zou hij die vermoedelijk ook vergeten. Toch gaat hij dus vliegen, waarschijnlijk omdat zijn ouders net zo onverantwoordelijk zijn als hijzelf.

In een land als Servië gaat dat niet zomaar. Op een bevolking van nauwelijks 7 miljoen lopen er 700.000 ambtenaren rond en die moeten natuurlijk wel wat te doen hebben. Inmiddels zijn we erachter dat de bureaucratie in Servië 2 paradoxale regels kent.

Regel 1: Je komt altijd een formulier tekort.

Regel 2: Achter elke 'nee' zit een 'ja' verborgen.

Een paar telefoontjes leerden ons dat we voor de vliegreis van zoonlief per vlucht een verklaring nodig hadden. Daarin moesten wij als ouders plechtig getuigen dat we bij ons volle verstand waren toen we besloten onze zoon geheel zonder begeleiding te laten vliegen. In gezelschap van de assistente van mijn wederhelft die wél goed Servisch spreekt, togen we naar het gemeentehuis. Daar werden we verwelkomd door een tierende dame die alles en iedereen voor rotte vis uitmaakte. Oh ja, dat is regel 3: Ga nooit, maar dan ook echt nooit schelden tegen een lokettist waar je iets van gedaan moet krijgen, zeker niet in een land dat de communistische variant van klantvriendelijkheid nog niet achter zich heeft gelaten. De wachttijd verdubbelde voor deze mevrouw en alle wachtenden achter haar.

Eenmaal aan de beurt duwden we de verklaringen en onze paspoorten onder het luikje door. Deze werden nauwkeurig bestudeerd, verschillende keren gestempeld en toen rees de vraag of we ook een vertaling hadden. Pardon? De man achter het loket verklaarde doodernstig dat hij er zeker van moest zijn dat wij het in het Servisch gestelde formulier volledig begrepen. Assistente verzekerde hem dat dit het geval was maar dat was niet voldoende. Toen zij aandrong, deed hij wat alle ambtenaren in zo'n geval doen; naar zijn baas om toestemming te vragen. Die weigerde natuurlijk, dus of we alstublieft een beëdigde en gestempelde Engelse verklaring konden meebrengen (Zie regel 1).

Regel 2 trad vervolgens in werking. Ik verzekerde de man dat ik het onderhavige formulier echt begreep en toen hij twijfelde sloegen we toe, we zouden hem de verklaring in het Servisch voorlezen. Daar stonden we dus, hardop voorlezend zodat iedereen in de wijde omtrek wist dat we niet alleen bar slecht Servisch spraken maar ook vreselijk onverantwoorde ouders waren (Zoonlief was zijn zusje inmiddels aan het aftuigen na zo lang wachten).

De man voelde zich vermoedelijk net zo opgelaten als wij en stempelde de verklaringen. Zo'n stempel is niet gratis en het was maar een paar honderd meter lopen naar het dichtsbijzijnde postkantoor om dat te regelen. Weer in de rij, weer een handgeschreven bewijs ten behoeve van de betaling van de andere stempel en tenslotte weer terug om onze kostbare verklaring mee te nemen.

Onze zoon deelden we mee dat als hij deze verklaring zou verliezen, we afstand van hem zouden doen.