Extremen

5.15 am. Ik word wakker van het licht en een onbekend geluid. Na een paar minuten realiseer ik me dat het de man is die alle frisdrank blikjes verzameld. Hij graaft met een stok in de open container, vist er de blikjes uit en trapt ze plat.

Mijn hoofd rommelt, ik heb slecht geslapen en gedroomd.

Ik sta om 6.15 uur op om zoonlief te wekken. Hij heeft de dag daarvoor van 8 tot 3 op school gezeten, is vervolgens naar Nederlandse les gegaan en heeft daarna tot half 10 huiswerk gemaakt. Dat heeft niet zozeer te maken met sadistische leraren maar het volledig ontbreken van enig vermogen tot plannen (een vrij gebruikelijk defect bij pubers).  5 weken geleden kreeg hij een opdracht om een verhaal van 5000 woorden te schrijven. 5 dagen voor de deadline had hij er 400 op papier....

Helaas is mijn wederhelft ook met zijn verkeerde been opgestaan en dus zit iedereen even later knorrig aan de ontbijttafel. Alsof dat nog niet genoeg is krijgt zoonlief een inzinking kort voor vertrek naar school. 20 minuten later lever ik beide koters net op tijd af.

Koffie. Ik lees de ochtendkrant, ook geen aanbeveling om in een betere stemming te komen. Dan maar de stad in. Onderweg word ik bijna overhoop gereden door een automobilist die de voorrangsregels op een rotonde aan zijn laars lapt. Als ik claxonneer trapt hij hard op zijn rem en krijg ik "de vinger". Ik vrees even dat hij uitstapt maar gelukkig geeft hij weer gas. Een klein handwapen in mijn handtas zou geen slecht idee zijn.

Na een bezoek aan de supermarkt met 25 meter aan verschillende koekjes en 10 meter ontbijtgranen duizelt het me. Helaas is dat nog niet alles, ik moet ook nog naar het "Pet Centar". Daar moet ik uit 30 verschillende merken, honden- en kattenvoer kiezen. Ik reken af voor een half Servisch maandsalaris. Buiten op de met rommel omgeven parkeerplaats staat een jongen die ongeveer even oud is als mijn zoon. Hij heeft een ontstellend smerig trainingspak aan, twee verschillende afgetrapte schoenen en er loopt kwijl langs zijn mond naar beneden. Ongevraagd helpt hij een van de zakken hondenvoer in de auto te tillen. Die zak is evenveel waard als 2 weken eten voor hem en zijn familie. Dat went, zelfs na anderhalf jaar Servië, nog steeds niet. Als ik hem wat geld geef vertrekt hij geen spier, hij blijft wezenloos voor zich uit staren. Bij het wegrijden gaat hij pal in mijn dode hoek staan waardoor ik hem bijna overhoop rijd. Pas later realiseer ik me dat hij niet "mentally challenged" is maar waarschijnlijk aan de drugs.

3 uur later staan wederhelft en ik in de keurig verzorgde tuin van een Zuid Europese ambassade op de receptie van hun nationale dag. Onberispelijk geklede obers brengen tig soorten drankjes en hapjes rond. "Tout" diplomatiek en ander belangrijk Belgrado is aanwezig. Daarnaast een grote hoeveelheid  "golddiggers" die op torenhoge hakken en in ultrakorte rokjes een prooi zoeken in het gezelschap van grijs geklede heren. Normaliter beschouw ik dit soort gelegenheden als een mooie kans om te netwerken of in ieder geval om wat typetjes te observeren maar vandaag lukt dat niet. Na een uurtje heb ik de gebruikelijke beleefdheden uitgewisseld en het weer, de vakantie en de kinderen besproken.

Het blijft rommelen in mijn hoofd

Huwelijksboot

Voor iemand die al 22 jaar samenleeft en zich nooit geroepen heeft gevoeld om de huwelijkseed af te leggen, blijft een trouwerij iets heel bijzonders. In de loop der jaren ben ik bij verschillende bruiloftsfeestjes aanwezig geweest, van erg eenvoudig tot een spetterend feest voor honderden gasten in een kasteel waar we ver na middernacht probeerden de aanwezige kroonluchters als schommel te gebruiken (excuses nog daarvoor). De eerste scheidingen met alle ellende van dien hebben we ook al achter de rug. Misschien komt daar mijn huiver wel vandaan; ik vind het al moeilijk genoeg om een jaar vooruit te kijken, laat staan een leven lang. Begrijp me niet verkeerd, ik ben dol op mijn wederhelft en beiden hebben we de intentie uitgesproken te trouwen als we hoogbejaard zijn. Nog even geduld dus.

Enfin, afgelopen weekend hebben we ons eerste Servisch-Nederlandse huwelijksfeest gehad. Wederhelft had zich in een uniform uit de 19e eeuw gehesen dat was versierd met een heleboel koordjes, kwastjes, een lakleren tasje en andere tierelantijntjes. Dit alles werd bovendien afgetopt met een hoge berenmuts voorzien van een gouden ketting en pluim en last but not least, een sabel. Na uitvoerige raadpleging van internet en wat vriendjes had hij uitgevogeld waar alle attributen precies hoorden. Daarna duurde het nog anderhalf uur voordat ze op de juiste plek waren bevestigd. Toen hij weer een uur daarna 1 en ander had aangetrokken bekeek dochterlief het tafereel twee tellen en zei wat de andere huisgenoten niet durfden: "Pappa je ziet er niet uit". Het respect voor uniformen in ons huishouden zit niet heel diep.

Het huwelijksfeest vond plaats op een Splav (=drijvend restaurant/feestboot) met schitterend uitzicht op Kalemegdan (= de burcht van Belgrado waar de Donau en Sava samenkomen). Het bruidspaar arriveerde in een klein bootje met een heerlijk namiddagzonnetje. De inzegening was kort en krachtig en toen de bruid daarna haar bruidsboeket wegwierp, zag ik in een flits hoe een hooggehakte dame dit net voor de neus van dochterlief weggriste. Weer een kinderhuwelijk voorkomen.

Het buffet was echt Servisch: overdadig in hoeveelheid en keuze. Tot mijn grote schaamte stormde ons kroost erop af alsof ze normaliter slechts water en brood krijgen. Het eten werd met liters wijn en bier  weggespoeld. Dat maakte de stap naar de dansvloer een stuk makkelijker en er werd dan ook tot diep in de nacht doorgefeest. Zelfs de zwangere bruid liet zich niet onbetuigd en hoste vrolijk mee: aan watjes doen ze hier niet.

Het kerkelijk huwelijk dat 2 dagen daarna volgde was zelfs voor een rechtgeaarde heiden zoals ik zeer bijzonder. Het vond plaats in een kleine orthodoxe kerk in het centrum van de stad en had een aantal aardige rituelen. De leukste daarvan was de kroning: wat Willem-Alexander niet lukte (want die wordt ingehuldigd maar niet gekroond) gebeurt hier bij elk bruidspaar: ze worden tot Koning en Koningin van hun eigen huishouden gekroond.

Na de kerkdienst was er weer eten: je zult hier niet omkomen van de honger. Waar in Nederland de lunch doorgaans bestaat uit een klef broodje kaas en een glas melk kregen we hier vier volledige gangen voorgeschoteld. Bovendien is het een grote schande als je glas leeg is dus het was wederom zeer gezellig en veel te laat.

Gelukkig was er ook een Nederlandse bijdrage aan de feestvreugde die dag en wel in de vorm van een enorme hoeveelheid regen....

BiH

BiH

Wederhelft komt er regelmatig voor werk maar de overige gezinsleden waren er alleen vluchtig doorheen gereden: Bosnië. Zo wordt het in de volksmond genoemd maar officieel heet het ‘Bosnia i Herzegovina’ of afgekort BiH. Als er een land is op de Balkan waar etniciteit de dienst uitmaakt dan is het Bosnië. Het wordt bestuurd door de drie bevolkingsgroepen (Moslims, Bosnische Serviërs en Kroaten). Dat heeft tot gevolg dat ze het meeste aantal volksvertegenwoordigers per hoofd van de bevolking hebben. Deze heren (dames zijn er nauwelijks) worden door de Europese Gemeenschap betaald met het gevolg dat iedere prikkel ontbreekt om iets anders te doen dan het louter en alleen bedienen van de eigen achterban.

Niet dat je daar direct wat van merkt als toerist/buitenlander. Het landschap is indrukwekkend en op de roadkill, straatvuil en 7 lagen asfalt na, waan je je in de ruigere gebieden van Oostenrijk of Zwitserland. De oorlog is niet ver weg; als we langs de kant van de straat stoppen en zoonlief naar een lieflijk beekje rent, begint wederhelft overstuur te schreeuwen. Twee minuten later zie ik een rood/wit bordje met doodshoofd en heeft hij godzijdank al zijn ledematen nog plus een stoer verhaal voor op school.

In verschillende dorpen zie je de granaatsporen nog in de huizen en de kerkhoven zijn veel te groot voor het aantal bewoners. De voornaamste steden zijn echter met behulp van Europese gelden flink opgeknapt. Mostar spant de kroon. Dat werd, gelijk Dresden 1945, volledig verwoest met de bekende brug als voornaamste symbool. Nu staat het oude centrum er weer: alles is steen voor steen opgebouwd met als gevolg dat het lijkt op een replica in Disneyland. Er wordt openlijk gewedijverd tussen de aanwezige religies. Ik tel 8 minaretten in een straal van 300 meter maar de katholieke kerk heeft de hoogste toren en bovendien staat er op de meest nabijgelegen heuvel een metershoog kruis.

De wederopbouw is ook bij het toeristengilde niet onopgemerkt gebleven. De hele dag trekken grote groepen Japanners en Amerikaanse en Noord-Europese senioren door het stadje. De meesten hebben een oortje in waardoor ze hun reisleider horen en ze volgen zijn vlaggetje blindelings. Er zijn robots die zelfstandiger kunnen handelen. Ik verbeeld me altijd dat ze bewusteloos neervallen als hun oortje wordt uitgezet of als ze hun Grote Reisleider uit het oog verliezen. Gelukkig overnachten de meeste groepen niet in Mostar waardoor het s'ochtends en s'avonds heerlijk rustig is op straat.

Na een dag Mostar vervolgen we onze weg naar Sarajevo. De route is prachtig: we slingeren door een felgroene vallei met schitterende rotspartijen, een meanderende rivier en op de achtergrond bergen waar nog sneeuw ligt. Bij aankomst in Sarajevo zie je meteen waarom de stad zo lang belegerd kon worden: het ligt in een kom en is aan alle kanten omgeven door bergen. Ook hier is flink geïnvesteerd en de mix van oud en nieuw oogt prima. Een heel verschil met Belgrado waar alle ruïnes demonstratief blijven staan en de meeste gebouwen hun laatste onderhoudsbeurt 30 jaar geleden hebben gehad. De bazaar is geweldig. Naast de souvenirshops, kledingzaakjes en cafeetjes ook ambachtslieden die je gootsteen of schoenen kunnen repareren. De diversiteit in het straatbeeld is ook een verademing: niet alleen hooggehakte geplastificeerde dames maar ook hoofddoeken, toeristen en mannen in pak.

Ik denk dat we hier nog wel eens gaan terugkomen  

Rome

Een mens moet er zo nu en dan eens uit zonder wederhelft en nageslacht. Het zijn schatten hoor maar voor alle partijen is het erg verstandig om eens even niet bij elkaar te zijn. Manlief leert hoe het ook alweer was om 24/7 voor kinderen te zorgen, het kroost leert dat de dagelijkse routine ook anders kan en ik vind het geen probleem om onbekommerd wijntjes te drinken met naasten die een geheel ander leven leiden. 

Hoogste tijd dus voor een weekend Rome want daar ben ik tot mijn grote schande nog nooit geweest. Het gezelschap bestond uit kleine zus, grote vriendin en een maatje van zuslief. De laatste was half Italiaans en bovendien gezegend met een groot organisatorisch talent. Voor mensen met een oriëntatievermogen van een dronken kip zoals ik, erg handig. Na de kennismaking onder het genot van wat hapjes en een glaasje Prosecco togen we naar een nabijgelegen tentje waar we na nog meer alcoholische versnaperingen allerlei meer of minder gênante ontboezemingen met elkaar deelden. Het 14 jarige Vlaamse pubertje dat naast ons zat heeft er nog nachtmerries van. Dat patroon bleef zich trouwens herhalen: iedere keer als wij in een intiem gesprek verzeild raakten bleken er Nederlandstaligen naast ons te zitten.

Na een fors aantal reizen over de verschillende continenten heb ik een innerlijke checklist ontwikkeld voor mijn vakantiebestemmingen:

•   De temperatuur moet bij voorkeur tussen de 20-30 graden liggen.

•   Het is cultureel en/of qua natuur interessant.

•   Er is lekker gevarieerd eten en alcohol (bvk wijn)

•   Het leven dient zich grotendeels buitenshuis af te spelen en is het liefst wat chaotisch

•   De mensen zijn er hoffelijk en hulpvaardig en de mannelijke helft appetijtelijk om te zien.

Nu begrijpt u waarom alles ten noorden van Nederland afvalt alsmede een fors aantal Arabische landen. Italië daarentegen voldoet aan al de voorwaarden. Rome bleek daar nog een keer de overtreffende trap van. Je loopt er voortdurend op en tussen de geschiedenis, het aantal musea, palazzo's, beeldhouwwerken, kerken, opgravingen houdt niet op. We hebben ons vooral gericht op de topattracties en dat viel niet tegen. Behalve dan dat ik niet zou adviseren om als heiden en grote-menigte-hater Vaticaanstad te bezoeken op zondagochtend.

Onze bezoekjes en wandelingen hebben we afgewisseld met veel eten en drinken. Eindelijk eens wat anders dan een variatie op worst, kool en wortel want dat is de voornaamste winterkost in Servië. Bovendien is uitgebreid tafelen het beste smeermiddel voor goede gesprekken en voor het eerst sinds maanden kon het weer gewoon buiten op een terras! Jammer dat na een lange mooie dag in de zon de verkeerde sleutel in mijn tas bleek te zitten waardoor we dreigden de nacht op straat te moeten doorbrengen. 

Maar goed, daarvoor heb je familie....

Pubers

Twee pubers uit Kiev hebben we op bezoek. Dat zit zo: zoonlief doet mee aan 'Knowledge Bowl'. Dat is een kennisquiz op zijn school waar hij iedere week trouw voor oefent. Helaas met enige achterstand op de rest van het team omdat hij van Amerikaanse politiek of gedichten geen kaas heeft gegeten. Aan het eind van het trimester wordt er een toernooi gehouden tussen 6 internationale scholen uit midden en Oost-Europa. Dit keer in Belgrado met zes deelnemende steden: Budapest, Zagreb, Warschau, Helsinki, Kiev en Belgrado. Dat feestje duurt twee dagen en dus voorzien wij nu twee ' 6th graders' van onderdak en een voedzame maaltijd. Ik heb inmiddels het 1 en ander over pubergedrag geleerd, doe er uw voordeel mee:

•   Met stip op 1. Het is geen enkel probleem om urenlang achter een beeldscherm te zitten en dat alleen te verlaten voor de inname van drank/eten en het ledigen van de blaas.

•   De mannelijke variant van pubers gaat zweten en riekt na al die uren beeldscherm in een luchtdichte kamer verre van aangenaam. Douchen daarentegen wordt alleen gedaan als de druk stevig wordt opgevoerd en er gedreigd wordt met een beeldschermverbod.

•   Desondanks weten ze wel alle hoofdsteden van de wereld, behalve die van Bhutan.

•   Meiden zijn een vorm van buitenaards leven dat zo spoedig mogelijk van deze planeet verwijderd dient te worden.

•   Alles is 'Epic' (= gaaf, mooi) of 'Gross' (= afschuwelijk, lelijk).

Ik heb inmiddels ook alle tijd gehad om ze te observeren want ze zijn hier inmiddels 4 dagen. In hun “hometown” is zo'n onwaarschijnlijke hoeveelheid sneeuw gevallen dat hun de noodtoestand is uitgeroepen. (Voor de lezers in Nederland die zich beklagen: zoek in youtube op 'snow' en 'Kiev' en je krijgt meteen een geweldige oppepper, het kan namelijk altijd nog erger). De gasten wekken niet de indruk het heel vreselijk te vinden. Juichend werd de mededeling dat de vlucht geannuleerd was ontvangen. Ik kreeg een dodelijke blik toegeworpen toen ik kort daarna voorstelde om even met hun ouders te skypen. Volledig ingeburgerd verhangen ze hun tijd op de bank, zuchten diep als ze iets krijgen voorgeschoteld wat op groenten lijkt en plagen ze dochterlief als ware het hun eigen zusje.

Toch zijn er subtiele verschillen in hun gedrag. Zo stond 1 van de jeugdigen nadat hij zijn bord geleegd had, doodleuk op terwijl de anderen nog volop aan het tafelen waren. Toen hij de volgende ochtend verzuchtte dat hij in drie jaar niet zo lekker had ontbeten, kregen we enige argwaan. Navraag leerde inderdaad dat de maaltijd normaliter alleen voor een kijkdoos werd genuttigd en dat ontbijt bestond uit een haastig bord 'cereals'. Nu moet ik erbij zeggen dat hij op een andere wijze de volle aandacht van zijn ouders kreeg. Hij had een spelcomputer, laptop, nieuwste modelletje mobiele telefoon en een peperdure koptelefoon mee op zijn schooltripje. Zijn ipad had hij maar thuisgelaten.

Dan maar ouderwets....

Boeven

"Ik moet naar de gevangenis". Het om een kostbaar pak hagelslag ruziënde kroost is onmiddellijk stil. Verbijsterd kijken ze me aan. "Nee ik maak geen grap, ik moet echt naar de gevangenis vandaag". "Maar wat heb je dan gedaan"? Vraagt de oudste die kijkt alsof ik zojuist de buren met een machinegeweer heb neergemaaid. "Ik bezoek Nederlanders die gevangen zitten in Servië". Zonder met zijn ogen te knipperen verlegt zoonlief zijn vraag. "Wat hebben zij dan gedaan"? Niet naar hun moeder geluisterd" antwoord ik, vermoedelijk geheel naar waarheid.

Twee uur later zit ik met twee anderen tegenover zes heren, variërend in leeftijd van midden twintig tot over de zeventig. Ze zijn uitgelaten, nooit heb ik mensen zo blij zien worden van cake, fruit, Nederlandse tijdschriften, vitaminepillen en paracetamol. Pas bij ons vertrek realiseer ik me dat die twee laatste kadootjes onmiddellijk worden ingenomen en pas na lang zeuren, weken later weer worden teruggegeven. Het gezelschap is divers. Er zitten een paar sukkels tussen die 1 keer een verkeerde afslag hebben genomen en daar vervolgens een paar jaar over mogen nadenken. Daarnaast is er tenminste 1 onverbeterlijke boef die het grootste deel van zijn volwassen leven achter de tralies heeft doorgebracht. 

Geen van allen ogen ze erg gezond. Eentje ziet er uit alsof hij ieder moment kan neervallen en een ander is maar liefst 70 kg (!) afgevallen. Het gevangenis dieet helpt daar goed bij. Zeer eensgezind vertellen ze over de soep met half rauwe aardappelen die ze 1 keer per dag van staatswege krijgen uitgereikt en het brood waarmee je iemand kunt doodmeppen (Ik hoop maar dat dit figuurlijk bedoeld is..). De meesten maken dan ook hun eigen maaltje. Er is een klein winkeltje maar vers fruit en groenten zijn ver te zoeken en recentelijk zijn ook de aardappelen verbannen omdat er alcohol van werd gestookt. Na twee uur vertrekken we met een aantal treurigmakende levensverhalen, een hoop aantekeningen en de belofte dat we over een paar weken weer ons gezicht zullen laten zien. 

Bijna 2000 kilometer noordwestelijk hebben een paar Servische gedetineerden met uitzicht op de Noordzee het ongetwijfeld beter ondanks het feit dat ze luidkeels hebben geklaagd dat ze niet fatsoenlijk behandeld worden. Ik zou ze met alle liefde in dezelfde omstandigheden zetten als de Nederlanders hier: Gezellig met een aantal anderen op 1 kamer in de hoop op een matras die niet naast het toilet/gat-in-de-grond ligt. 

Ik vermoed dat een andere Servische gedetineerde in eigen land er wat warmer bijzit. Het betreft de "Capo di tutti Capi" van Servië. Denk aan de vastgoed affaire, toch wel de top in de recente vaderlandse corruptie/smeergeld geschiedenis. Het is kleuterwerk vergeleken bij de streken van deze meneer en zijn kompanen. Toen de Servische bevolking eind jaren negentig leed onder de economische sancties en 5 Deutschmark moest betalen voor een litertje benzine, kocht hij massaal vastgoed en bedrijven op. Nu is hij verreweg de machtigste man van het land. Je kunt een behoorlijke tijd logeren, winkelen, eten en drinken in Belgrado zonder dat je een etablissement bezoekt dat niet in zijn bezit is. Jarenlang kon hij ongestoord zijn gang gaan met volledige medewerking van belangrijke lieden in de regering en het ambtenarenapparaat. Hulde voor de minister die hem en zijn vriendjes liet oppakken. Het getuigt van lef, zeker omdat zijn persoonlijke vrijheid daarna stevig werd ingeperkt door een klein leger beveiligers. De symboolwerking is groot: de regering laat eindelijk zien dat niemand onaantastbaar is. 

Nu maar hopen dat dit helpt om het vertrouwen terug te geven aan alle Serviërs die cynisch, moedeloos en werkloos op de bank zitten. 

Dutch

Sinds een maand of vijf hebben we dus een hond. We hadden er zonder probleem ook tien kunnen hebben. Gisteren nog zag ik in de vrieskou een wit pitbulletje lopen van krap 2 maanden. Dan zijn ze nog best grappig en niet vergezeld van een trainingspak, gympen en een kaalgeschoren hoofd. Onze aanwinst, Dutch, komt vermoedelijk uit een nest in Haid park. Denk nu niet meteen aan het gelijknamige park in London. Ons Haid park is 10 keer zo klein en 5 keer zo smerig (voor Servische begrippen is dat overigens nog altijd ultraschoon). Rond de tijd dat Dutch bij ons aanklopte zijn daar twee vergelijkbare hondjes gevonden. Die hebben inmiddels goed onderdak gevonden bij een familie in Wenen (!). Hoeveel geluk kun je hebben als zwerfhond wetende dat de meesten een voortijdig einde sterven als roadkill? Scenario 1 over Dutch' zijn komst is dat hij de wandeling van een paar honderd meter naar ons huis, zelfstandig heeft afgelegd. Veel waarschijnlijker is dat iemand hem bij ons in de straat heeft achtergelaten in de hoop dat we het niet over ons hart zouden kunnen verkrijgen om hem daar achter te laten. Een zeer terechte inschatting. Wat er precies is gebeurd vind ik niet zo belangrijk. Ik zie hem als een zeer welkom verjaardagskadootje. Sommige zaken komen je leven binnenwandelen om te blijven.

Meneer doet het ondertussen erg goed. Het is de enige huisgenoot die luistert, rustig wacht voordat hij gaat eten en zijn speelgoed netjes terugbrengt. Dat hij ondertussen het bankstel definitief naar de andere wereld heeft geholpen, alles eet wat hij tegenkomt en het heerlijk vindt om door de stront te rollen neem ik maar op de koop toe.

De katten zijn niet te spreken over zijn aanwezigheid. Ze worden uitgedaagd voor een spelletje met een wezen dat inmiddels vier keer hun formaat heeft. Dat is trouwens nog wel een puntje. We zijn er ongelooflijk ingetuind. Hij was de schattigheid zelve, nog geen maand oud en minder dan twee kilo toen hij kwam. Sindsdien heeft hij zijn gewicht vertienvoudigd. De dierenarts liet zich achteloos ontvallen dat ze niet verbaasd zou zijn als hij zestig kilo zou gaan wegen. Ik herhaal, zestig kilo. Dat is twee keer een weldoorvoede labrador of anderhalve puberzoon. Ik ga er maar vanuit dat het een geintje was. Waar laat je een hond van zestig kilo? Ik zie nu al de terugreis naar Nederland voor me met twee kinderen, twee uit de kluiten gewassen katten en een hond ter grootte van een kliko.

Het werkt wel therapeutisch trouwens. Met een kleine winterdepressie in mijn hoofd loop ik hele einden, mijn oogappel in het kielzog. Dat mag eigenlijk helemaal niet. Ik kwam er tot mijn schrik achter dat voor iedere week dat een hond oud is, niet meer dan 1 minuut wandelen wordt aanbevolen. Dat is dus nog geen half uur terwijl ik hem meesleep op een rondje van 8 km. Geen wonder dat ie de rest van de dag zo rustig is. Ook op het kroost werkt hij heilzaam. Hij wordt ingezet als monster of juist reddingshond in de vele spelletjes die ze doen. Bovendien gaat een boze of verdrietige bui veel sneller over na wat praten en knuffelen met 1 van de viervoeters in huis.

Een mooie aanwinst dus, nu sterk blijven zodat we niet met een hele dierentuin terugkeren naar Nederland...