Dutch

Sinds een maand of vijf hebben we dus een hond. We hadden er zonder probleem ook tien kunnen hebben. Gisteren nog zag ik in de vrieskou een wit pitbulletje lopen van krap 2 maanden. Dan zijn ze nog best grappig en niet vergezeld van een trainingspak, gympen en een kaalgeschoren hoofd. Onze aanwinst, Dutch, komt vermoedelijk uit een nest in Haid park. Denk nu niet meteen aan het gelijknamige park in London. Ons Haid park is 10 keer zo klein en 5 keer zo smerig (voor Servische begrippen is dat overigens nog altijd ultraschoon). Rond de tijd dat Dutch bij ons aanklopte zijn daar twee vergelijkbare hondjes gevonden. Die hebben inmiddels goed onderdak gevonden bij een familie in Wenen (!). Hoeveel geluk kun je hebben als zwerfhond wetende dat de meesten een voortijdig einde sterven als roadkill? Scenario 1 over Dutch' zijn komst is dat hij de wandeling van een paar honderd meter naar ons huis, zelfstandig heeft afgelegd. Veel waarschijnlijker is dat iemand hem bij ons in de straat heeft achtergelaten in de hoop dat we het niet over ons hart zouden kunnen verkrijgen om hem daar achter te laten. Een zeer terechte inschatting. Wat er precies is gebeurd vind ik niet zo belangrijk. Ik zie hem als een zeer welkom verjaardagskadootje. Sommige zaken komen je leven binnenwandelen om te blijven.

Meneer doet het ondertussen erg goed. Het is de enige huisgenoot die luistert, rustig wacht voordat hij gaat eten en zijn speelgoed netjes terugbrengt. Dat hij ondertussen het bankstel definitief naar de andere wereld heeft geholpen, alles eet wat hij tegenkomt en het heerlijk vindt om door de stront te rollen neem ik maar op de koop toe.

De katten zijn niet te spreken over zijn aanwezigheid. Ze worden uitgedaagd voor een spelletje met een wezen dat inmiddels vier keer hun formaat heeft. Dat is trouwens nog wel een puntje. We zijn er ongelooflijk ingetuind. Hij was de schattigheid zelve, nog geen maand oud en minder dan twee kilo toen hij kwam. Sindsdien heeft hij zijn gewicht vertienvoudigd. De dierenarts liet zich achteloos ontvallen dat ze niet verbaasd zou zijn als hij zestig kilo zou gaan wegen. Ik herhaal, zestig kilo. Dat is twee keer een weldoorvoede labrador of anderhalve puberzoon. Ik ga er maar vanuit dat het een geintje was. Waar laat je een hond van zestig kilo? Ik zie nu al de terugreis naar Nederland voor me met twee kinderen, twee uit de kluiten gewassen katten en een hond ter grootte van een kliko.

Het werkt wel therapeutisch trouwens. Met een kleine winterdepressie in mijn hoofd loop ik hele einden, mijn oogappel in het kielzog. Dat mag eigenlijk helemaal niet. Ik kwam er tot mijn schrik achter dat voor iedere week dat een hond oud is, niet meer dan 1 minuut wandelen wordt aanbevolen. Dat is dus nog geen half uur terwijl ik hem meesleep op een rondje van 8 km. Geen wonder dat ie de rest van de dag zo rustig is. Ook op het kroost werkt hij heilzaam. Hij wordt ingezet als monster of juist reddingshond in de vele spelletjes die ze doen. Bovendien gaat een boze of verdrietige bui veel sneller over na wat praten en knuffelen met 1 van de viervoeters in huis.

Een mooie aanwinst dus, nu sterk blijven zodat we niet met een hele dierentuin terugkeren naar Nederland...

Hond

Servie heeft 27.000 zwerfhonden. Min 1 want die zat gisterochtend voor onze poort. Piepend en moederziel alleen. Kijk eens goed naar het koppie op de foto. Had u hem kunnen laten staan? Helemaal alleen, overgeleverd aan een roedel honden of voorbijrazende auto's?  Mijn wederhelft heeft het kort overwogen. Nu heeft hij twee excuses: hij is militair en die zijn niet zo zachtzinnig als het gewone burgervolk en hij denkt wat verder vooruit dan de andere huisgenoten. Een paar weken vooruit bijvoorbeeld als het vakantie is en de familie zich in een vliegtuig hijst, of over 3 jaar als het beestje het formaat van een stevige salontafel heeft bereikt en alles in huis is gesloopt zodat we in een soort van isoleercel moeten leven.

Gelukkig zijn de andere huisgenoten gezegend met meer emotie dus onder het voorwendsel dat we hem alleen wat eten en drinken zouden geven is hij binnengehaald. Dat moet kunnen, het "point of no return" is pas bereikt als je hem een naam geeft. De peperdure Italiaanse ham is inmiddels verorberd en de katten zijn de kluts kwijt. Eerst hebben we drie hamsters binnengehaald die ze niet mogen opeten (zie blog Springfair april 2012) en nu is er een beest in huis dat te groot is om op te eten en te klein om als vijand te beschouwen.

Inmiddels heb ik zowel virtueel als in het echt om advies gevraagd. 90% zegt "houden" en een kleine minderheid maant ons dat het veel werk is om een hond op te voeden. Een beetje zoals met kinderen en dat is bij ons de afgelopen 11 jaar ook via "trial and error"  verlopen. We overwegen een aantal scenario's. De eerste werd meteen van tafel geveegd door 3 huisgenoten: doen alsof er niets gebeurd is en weer buiten zetten. Keuze 2 is dat we een goed thuis voor hem vinden en tot die tijd bij ons houden. Scenario 3 is het besef dat je het lot niet kunt ontlopen. Het is geen toeval dat een twee maanden oud puppie juist bij ons voor de poort zit, zeer beslist naar binnen loopt en je vervolgens overal blijft volgen.

Vanochtend om 5 uur zat ik op het stoepje bij onze voordeur terwijl het mormeltje buiten scharrelde. Iedere keer als ik weg wilde gaan zette hij een hartverscheurend gejank op. Na drie kwartier werd ik afgelost door mijn zoon zodat ik nog een paar uurtjes slaap kon pakken. Toen ik twee uur later beneden kwam vond ik beiden innig verstrengeld op onze bank.

Hij heet Dutch...