Hond

Servie heeft 27.000 zwerfhonden. Min 1 want die zat gisterochtend voor onze poort. Piepend en moederziel alleen. Kijk eens goed naar het koppie op de foto. Had u hem kunnen laten staan? Helemaal alleen, overgeleverd aan een roedel honden of voorbijrazende auto's?  Mijn wederhelft heeft het kort overwogen. Nu heeft hij twee excuses: hij is militair en die zijn niet zo zachtzinnig als het gewone burgervolk en hij denkt wat verder vooruit dan de andere huisgenoten. Een paar weken vooruit bijvoorbeeld als het vakantie is en de familie zich in een vliegtuig hijst, of over 3 jaar als het beestje het formaat van een stevige salontafel heeft bereikt en alles in huis is gesloopt zodat we in een soort van isoleercel moeten leven.

Gelukkig zijn de andere huisgenoten gezegend met meer emotie dus onder het voorwendsel dat we hem alleen wat eten en drinken zouden geven is hij binnengehaald. Dat moet kunnen, het "point of no return" is pas bereikt als je hem een naam geeft. De peperdure Italiaanse ham is inmiddels verorberd en de katten zijn de kluts kwijt. Eerst hebben we drie hamsters binnengehaald die ze niet mogen opeten (zie blog Springfair april 2012) en nu is er een beest in huis dat te groot is om op te eten en te klein om als vijand te beschouwen.

Inmiddels heb ik zowel virtueel als in het echt om advies gevraagd. 90% zegt "houden" en een kleine minderheid maant ons dat het veel werk is om een hond op te voeden. Een beetje zoals met kinderen en dat is bij ons de afgelopen 11 jaar ook via "trial and error"  verlopen. We overwegen een aantal scenario's. De eerste werd meteen van tafel geveegd door 3 huisgenoten: doen alsof er niets gebeurd is en weer buiten zetten. Keuze 2 is dat we een goed thuis voor hem vinden en tot die tijd bij ons houden. Scenario 3 is het besef dat je het lot niet kunt ontlopen. Het is geen toeval dat een twee maanden oud puppie juist bij ons voor de poort zit, zeer beslist naar binnen loopt en je vervolgens overal blijft volgen.

Vanochtend om 5 uur zat ik op het stoepje bij onze voordeur terwijl het mormeltje buiten scharrelde. Iedere keer als ik weg wilde gaan zette hij een hartverscheurend gejank op. Na drie kwartier werd ik afgelost door mijn zoon zodat ik nog een paar uurtjes slaap kon pakken. Toen ik twee uur later beneden kwam vond ik beiden innig verstrengeld op onze bank.

Hij heet Dutch...

Stroopwafels 1

Recent ben ik lid geworden van het IWC. Dat zegt u hoogstwaarschijnlijk niets maar het is de ultieme "vrouwen van" club. De afkorting staat voor de "International Women's Club" en het gros van de expat-echtgenotes in Belgrado is lid van het IWC. De mensen die mij nog steeds kennen als een financieel onafhankelijke, geëmancipeerde en eigen naam dragende losbol gun ik nu even de tijd om hartelijk te lachen.

Uitgelachen? Goed, dan kunnen we terzake komen want het IWC doet behoorlijk wat aan liefdadigheid en daar zit voor mij de crux. Als buitenlanders in diplomatieke dienst zijn wij namelijk erg goed af hier in Servië en dat bezorgt me met enige regelmaat een bezwaard gemoed. Als ik een kind zie bedelen bijvoorbeeld of als ik een alleenstaande werkende onderwijzeres hoor zeggen dat ze haar gezin nauwelijks kan onderhouden van haar salaris. Zo kan ik nog wel 10 voorbeelden geven. De economische crisis slaat ook hier toe en dat komt over het algemeen wat harder aan dan in het westelijk deel van Europa.

De voornaamste bron voor het IWC om aan middelen te komen is de jaarlijkse kerstmarkt. Vorig jaar waren we koud gearriveerd toen we daar een uitnodiging voor kregen en de eerlijkheid gebied me te zeggen dat ik een hobbyistisch kerstmarktje verwachtte. Toen we arriveerden bleek er een ruimte ter grootte van de RAI/Brabanthallen/Jaarbeurs vol te staan met stands. Het was er stervensdruk en binnen no-time was ik mijn kroost kwijt. 2 keer eerder heb ik een aanval van mensenangst gehad. 1 keer bij de Zweedse meubelboulevard en een keer toen ik per ongeluk verzeild raakte bij sokken graaiende huisvrouwen tijdens De Drie Dwaze Dagen. Ik zat dicht tegen mijn derde aanval aan toen ik de Nederlandse stand ontwaarde. Helaas hadden ze alleen nog bier en lauwe bitterballen als troostvoer. De stroopwafels en kazen waren uren eerder al verkocht. Gelukkig bleken de overvloedig aanwezige Aziatische stands een enorme hoeveelheid heerlijk eten te hebben ingeslagen en na een maaltijd van sushi, nasi goreng, saté, een Koreaanse koolsalade en een Brusselse wafel kon ik er weer even tegen. Tegen het einde van de middag bleven er alleen een paar lokale lekkernijen over die een vergaande mate van "acquired taste" vergen.

Dit jaar mag ik samen met een aantal vrijwilligers de Nederlandse inbreng verzorgen. Naast kaas, bier, kaarsen en Delfts Blauw ben ik nu dus bezig om 500 pakjes stroopwafels deze kant op te krijgen. We gaan zelfs voor het summum: een echte Hollandse stroopwafelbakker die ter plekke verse stroopwafels bereidt. Dat zou natuurlijk geweldig zijn maar deze droom heeft een aantal procedurele belemmeringen. De zeer omvangrijke Servische overheid gunt zichzelf namelijk ook wat werk en laat niet zomaar buitenlandse producten binnen. Aan de leverancier en mij dus de schone taak om zonder al te veel kosten alle benodigde formulieren en stempels te verkrijgen.

Ik hou u op de hoogte...