Stroopwafels 2

Ongeveer 10 jaar geleden studeerde een Noordwijkse jongen een jaar in de USA, Utah om precies te zijn. Toen hij een keer trakteerde op stroopwafels, kreeg hij zulke positieve reacties dat hij zich voornam hier ooit 'iets' mee te doen. Hij ging terug naar Nederland, had verschillende banen in de PR, kwam erachter dat hij tamelijk ongeschikt was om voor een baas te werken, nam ontslag en besloot helemaal opnieuw te beginnen. Hij herinnerde zich het stroopwafel-moment en besloot het 'iets' te verwezenlijken.

Afgelopen weekend stond hij op het vliegveld van Belgrado met zijn 30 kilo zware wafelijzer. Vantevoren was er een paar keer contact geweest met ondergetekende. Veel informatie had hij niet gekregen: het ging om een 'charity bazaar' waar meer dan 40 landen een kraam hadden met nationale producten. Het scheen een nogal grote happening te zijn waar de voorafgaande jaren duizenden bezoekers op af waren gekomen. Daar tegenover stond dat de levensstandaard in Servië vele malen lager bleek te liggen dan die in Nederland of een Mormonen staat in de USA. Bovendien werd kort vooraf duidelijk dat een aantal ervaringsdeskundigen het weliswaar een leuk idee vonden maar niet echt realistisch. Het werd kortom, afgeraden om zulke hoeveelheden wafels te bakken en verkopen tegen de een prijsstelling die niet alleen de onkosten dekte maar ook nog wat zou opbrengen.

Een risico dus om samen met zijn vader naar een land te reizen dat hij niet kende en vrijwel alleen negatief in het nieuws was geweest de afgelopen jaren. Nu was risico nemen hem niet vreemd. Inmiddels lagen 'zijn' stroopwafels in alle sportwinkels(!) van Utah. Bovendien was hij tot verbazing van alle grote stroopwafel concurrenten 'preferred supplier' bij de Koninklijke Luchtvaartmaatschappij van de lage landen geworden en had hij een aantal grote evenementen naar zich toe getrokken. Dat had hij nooit kunnen bereiken als hij geen risico had genomen, want wie bedenkt zich nu vooraf dat een stroopwafel in de USA verkocht kan worden als energiereep voor sporters?

Afgelopen zondagochtend startte hij om 8 uur met bakken. Na 7 uur, zonder lunch, toiletbezoek en met een enkel slokje water bleken er meer dan 1000 verse stroopwafels te zijn verkocht. Mechanisch werd er aan 1 stuk door gebakken, ingepakt en betaald. Naast de verse wafels werden er meer dan 3200 verpakte stroopwafels verkocht voor een prijs waar ik vooraf nauwelijks van durfde te dromen.

Dat was niet het enige; de vijftig kilo kaas was binnen 2 uur verdwenen en de 1440 blikjes bier van s'lands grootste brouwer niet veel later. Ook werd er een onwaarschijnlijke hoeveelheid Delftsblauwe meuk, rozenstruiken en verse bloemen verkocht.

Twee dagen na dato geniet ik nog na van de mega omzet die we hebben binnengehaald. Feitelijk is dat het belangrijkste want 100% gaat naar goede doelen hier in Servië. Vanzelfsprekend ben ik daar erg blij mee maar voor mij persoonlijk zijn twee andere zaken nog waardevoller. Het eerste is dat het risico dat Joost (want zo heet hij) en ik zijn aangegaan zich letterlijk heeft uitbetaald. Zowel hij als ik hadden ervoor kunnen kiezen om op 'safe' te spelen en het niet te doen. Minstens zo waardevol is dat we dit alleen maar van de grond hebben kunnen tillen met vrijwilligers. Zowel vanuit de ambassade als vanuit andere Nederlanders en Serviërs heb ik heel veel medewerking gekregen. In het verzinnen hoe we het zouden aanpakken, in het benaderen van sponsoren, in het verzamelen, transporteren en opbouwen van de stand en tenslotte in de bemensing op de dag zelf. Het is niet mijn gewoonte om namen te noemen in deze blog maar beste Joost, Jan, Annette, Laetitia, Margreeth, Robbert, Nenad, Jovica (en familie), Odilia, Laurent, Yvo, Dominique, Elize, Adri, Mina, Zorana, Lino, Sandra, Cedomir, Cosmo, Bing, Lola en alle anderen die ik ben vergeten, 

Bedankt!

Stroopwafels 1

Recent ben ik lid geworden van het IWC. Dat zegt u hoogstwaarschijnlijk niets maar het is de ultieme "vrouwen van" club. De afkorting staat voor de "International Women's Club" en het gros van de expat-echtgenotes in Belgrado is lid van het IWC. De mensen die mij nog steeds kennen als een financieel onafhankelijke, geëmancipeerde en eigen naam dragende losbol gun ik nu even de tijd om hartelijk te lachen.

Uitgelachen? Goed, dan kunnen we terzake komen want het IWC doet behoorlijk wat aan liefdadigheid en daar zit voor mij de crux. Als buitenlanders in diplomatieke dienst zijn wij namelijk erg goed af hier in Servië en dat bezorgt me met enige regelmaat een bezwaard gemoed. Als ik een kind zie bedelen bijvoorbeeld of als ik een alleenstaande werkende onderwijzeres hoor zeggen dat ze haar gezin nauwelijks kan onderhouden van haar salaris. Zo kan ik nog wel 10 voorbeelden geven. De economische crisis slaat ook hier toe en dat komt over het algemeen wat harder aan dan in het westelijk deel van Europa.

De voornaamste bron voor het IWC om aan middelen te komen is de jaarlijkse kerstmarkt. Vorig jaar waren we koud gearriveerd toen we daar een uitnodiging voor kregen en de eerlijkheid gebied me te zeggen dat ik een hobbyistisch kerstmarktje verwachtte. Toen we arriveerden bleek er een ruimte ter grootte van de RAI/Brabanthallen/Jaarbeurs vol te staan met stands. Het was er stervensdruk en binnen no-time was ik mijn kroost kwijt. 2 keer eerder heb ik een aanval van mensenangst gehad. 1 keer bij de Zweedse meubelboulevard en een keer toen ik per ongeluk verzeild raakte bij sokken graaiende huisvrouwen tijdens De Drie Dwaze Dagen. Ik zat dicht tegen mijn derde aanval aan toen ik de Nederlandse stand ontwaarde. Helaas hadden ze alleen nog bier en lauwe bitterballen als troostvoer. De stroopwafels en kazen waren uren eerder al verkocht. Gelukkig bleken de overvloedig aanwezige Aziatische stands een enorme hoeveelheid heerlijk eten te hebben ingeslagen en na een maaltijd van sushi, nasi goreng, saté, een Koreaanse koolsalade en een Brusselse wafel kon ik er weer even tegen. Tegen het einde van de middag bleven er alleen een paar lokale lekkernijen over die een vergaande mate van "acquired taste" vergen.

Dit jaar mag ik samen met een aantal vrijwilligers de Nederlandse inbreng verzorgen. Naast kaas, bier, kaarsen en Delfts Blauw ben ik nu dus bezig om 500 pakjes stroopwafels deze kant op te krijgen. We gaan zelfs voor het summum: een echte Hollandse stroopwafelbakker die ter plekke verse stroopwafels bereidt. Dat zou natuurlijk geweldig zijn maar deze droom heeft een aantal procedurele belemmeringen. De zeer omvangrijke Servische overheid gunt zichzelf namelijk ook wat werk en laat niet zomaar buitenlandse producten binnen. Aan de leverancier en mij dus de schone taak om zonder al te veel kosten alle benodigde formulieren en stempels te verkrijgen.

Ik hou u op de hoogte...