School

De vakantie nadert. Nog een week en dan hebben mijn bloedjes zomervakantie. Waar ouders in Nederland al klagen over zes weekjes is het hier dus gewoon negen weken. 

Na de zomervakantie gaat zoonlief beginnen op de "middle school". Als bezorgde moeder had ik er eigenlijk op gerekend dat hij een jaartje zou doubleren op de "lower school". Hij is immers pas 10 jaar, sprak tot voor kort nog geen Engels, was geen hoogvlieger en kwam in een geheel ander schoolsysteem terecht. Alle reden dus om te veronderstellen dat de middelbare school nog wat te hoog gegrepen zou zijn. Niets bleek minder waar. Hij beheerst nu Engels op het niveau van 'native speaker', haalt goede cijfers voor "math" en is verlost van de ingewikkelde Nederlandse spelling (Aan dat laatste gaan we overigens volgend jaar wel een einde maken middels stevige bijles).

De vraag is natuurlijk hoe dat komt. Allereerst ligt dat aan de grootte van de klas. In Nederland zaten er éénendertig kinderen in zijn groep, hier zeventien. De rust die dat met zich meebrengt is voor hem een zegen. Daarnaast geven ze op een geheel andere manier les. In plaats van iedere week hetzelfde rooster, verdiepen de leerlingen zich hier een paar weken in een bepaald onderwerp. Dat doen ze in een project dat uiteindelijk resulteert in een eindpresentatie. Geen saaie boeken en invuloefeningen dus maar zelf informatie vergaren, een verslag maken en met andere klasgenoten bepalen hoe dit te presenteren. Op deze manier krijgt hij werkenderwijs vakken als 'science, math, language' etc.

Het allerbelangrijkste is echter dat niet alleen de 'harde vakken' aan bod komen maar hij zichzelf leert kennen. Het heeft mij altijd verbaasd dat ik vroeger wel een heleboel informatie te verstouwen kreeg maar eigenlijk nooit expliciet heb geleerd met mijn sterktes en zwaktes om te gaan, samen te werken of een presentatie te houden voor publiek. Zelfs op de universiteit kwam dit nauwelijks aan bod. Natuurlijk leer je het wel door een aantal keren ongelooflijk je kop te stoten maar waarom wordt er niet vanaf de lagere school aandacht gegeven aan deze zaken zodat kinderen er langzaam in groeien?

Zoonlief krijgt dat dus wel. En ik moet zeggen dat het zijn vruchten afwerpt; hij is een stuk verantwoordelijker geworden, heeft meer zelfvertrouwen en kan beter reflecteren op zijn gedrag.

Dat klinkt natuurlijk allemaal prachtig maar de 'wet van behoud van ellende' is ook in deze opvoedingsfase van toepassing. De middelbare school markeert namelijk ook het begin van, jawel, de puberteit. Leest u allemaal even mee wat ons te wachten staat?

-Wide mood swings from euphoria to sadness in minutes without predisposing factors

-Friends are in, parents are out

-Disregards rules and challenges adult authority

-Antisocial behavior

-Struggle with identity either silently or through anger and violence

Deze informatie kregen wij mee op een informatie-avond van school en ik kan er al een aantal aanvinken die zeer herkenbaar zijn. Een advies hoe hiermee om te gaan hadden ze helaas niet.

Nou hebben wij als ouders natuurlijk ook recht op ellende. Wij zijn er namelijk voetstoots van uitgegaan dat hij niet meteen zou meekomen op zijn nieuwe school en daarom een jaartje zou moeten doubleren. Je kunt je afvragen wie het meest heeft geleerd de afgelopen maanden……

Wachten

Ondanks dat mijn stukjes anders doen vermoeden, heb ik meestal niet zo'n heel spannend leven in Belgrado. Zo heb ik bijvoorbeeld alle uitgestelde klussen met betrekking tot werk, huis en kinderen kunnen doen de afgelopen week omdat het vrijwel zonder onderbreking heeft geregend. Ik wacht dus nu op droog weer zodat ik in ieder geval mijn opgekropte frustratie eruit kan rennen (ja, je kunt inderdaad ook hardlopen als het pijpenstelen regent maar dat doen alleen broodrenners of soldaten en ik ambieer geen van beide loopbanen). 

Frustratie is er genoeg want ik wacht niet alleen op het zonnetje. Integendeel, ik verspil een niet onaanzienlijk deel van mijn tijd aan wachten. Dat heeft een aantal redenen waarvan een belangrijke het verkeer is. De verkeersaders naar de binnenstad zijn permanent volgestouwd met vierwielers. Daarbij hanteert de stedelijke verkeersdienst een systeem waarbij de middelste van de vijf rijstroken kan wisselen van richting. De ene keer heb je dus drie rijstroken en de andere keer twee. Een levensgevaarlijke oplossing als je routineus 'jouw' weghelft opdraait en je er met luid geclaxonneer door een tegenligger vanaf wordt gejaagd. Wat ook erg helpt is dat de drukste kant altijd maar twee rijstroken heeft en de rustige drie. De tijd die het duurt om de stad in of uit te rijden varieert dus van tien minuten tot ruim een half uur. 

Een andere nationale sport is het wachten in de rij voor de bus, kassa of postkantoor. Vooral de overheidsloketten spannen de kroon. Ik zie regelmatig Oostblok-achtige rijen waar mensen urenlang geduldig staan te wachten. Voor degenen zonder de juiste contacten is het waarschijnlijk de enige manier om hun pensioen/salaris uitbetaald te krijgen of een vergunning te regelen. Ook de kassa's in de supermarkten zijn verre van efficiënt. Dat ligt niet aan de kassa dames maar aan het feit dat de helft van het koopwaar niet te traceren is en ze bij ieder foutje genadeloos worden afgerekend door één van de vele baasjes die er rondlopen. Het idee dat mensen productiever en gelukkiger worden in hun werk als je hen meer autonomie geeft en aanspreekt op hun professionaliteit is hier helaas nog niet doorgedrongen. 

Maar de absolute top in de zaken waarop ik moet wachten heeft niets te maken met Servië. Het heeft helaas alles te maken met het ontbreken van enig didactisch talent. Het is, inderdaad, mijn kroost. Jaren van mijn leven heb ik gewacht tot ze klaar waren met eten, tanden poetsen, opruimen, aan- en uitkleden etc etc. Iedere dag herhaalt zich hetzelfde ritueel rond opstaan, ontbijten, huiswerk maken en naar bed gaan. Natuurlijk heb ik al verschillende malen geprobeerd om het tij te keren. Ze hebben allebei een wekker en een horloge en weten feilloos dat hen om vuer uur een ijsje is beloofd. Dat hun kamer op dat tijdstip ook moet zijn opgeruimd, zijn ze gemakshalve vergeten. Vanzelfsprekend ben ik er ook wel eens zonder hen vandoor gegaan op het afgesproken tijdstip maar natuurlijk weten ze dat ik toch om de hoek sta te wachten. Kinderen zijn vele malen slimmer en zelfredzamer dan ouders denken. Vanuit verschillende kanten wordt mij verzekerd dat het allemaal gaat goedkomen maar ondertussen had ik een wereldreis kunnen maken of een universitaire studie kunnen afronden in die tijd die ik op hen heb gewacht. Tips om of de wachttijd te bekorten of de tijd beter te besteden zijn dus van harte welkom. Suggesties om meer "zen" te zijn en me niet te irriteren horen daar niet bij,  dat heb ik al vele malen zonder enig succes geprobeerd.

Spring fair

Kent u Fred Oster nog? Heel lang geleden presenteerde hij AVRO's weekend kwis. Het spannendste onderdeel hiervan was de marmottenrace. De voorzitter van de Nederlandse fokvereniging van marmotten (ik maak geen grap) bracht een aantal naar beroemdheden vernoemde marmotten ten tonele. Vervolgens kozen de kwisdeelnemers er één en die liep in een uitvergrote sjoelbak met hindernissen naar de poortjes aan het andere kant voor een prijs. Met programma's als Oh oh Cherso of Spuiten & Slikken in het achterhoofd is het nauwelijks voor te stellen dat de Nederlandse bevolking dit vermaak massaal en met veel plezier bekeek. 

De kwis was de inspiratiebron voor de jaarlijkse spring fair van de school. De fair bestaat uit verschillende landenkraampjes met grote hoeveelheden eten en spelletjes uit het land van herkomst. Omdat ouders en kinderen natuurlijk niet zitten te wachten op het huidige grove of halfnaakte Nederlandse vermaak was de marmotten race een geweldig idee. 

De twee Nederlandse heren stortten zich op de bouw en binnen twee middagen stond er een perfect uitziende baan. Aan mij de eer om er ook marmotten voor te vinden. Heel Belgrado afgezocht en alle knaagdieren van konijnen tot chinchilla's gezien behalve, inderdaad, marmotten. Gelukkig kregen we een drietal hamsters aangeboden door een behulpzame ouder. Voorwaarde was wel dat hij ze niet meer terug wilde zien. 

Op de grote dag togen we met honderden stroopwafels, racebaan en drie hamsters naar de fair. Het werd een instanthit. In rijen verdrongen zowel kinderen als volwassenen zich om hun hamster (vernoemd naar een juf of meester) de baan door te juichen. Vals spel werd niet geschuwd. Met boontjes en wortels probeerden ze de hamsters in de vooruitstand te krijgen. Dat was ook wel nodig want erg hard gingen ze niet. De eerste ritjes verliepen geweldig maar dat kwam waarschijnlijk omdat de arme beestjes al heel lang niets meer hadden gegeten. Naarmate de hoeveelheid voedsel in hun wangen toenam, verdween het animo om nog maar één poot te verzetten. Wat ook niet hielp was het feit dat het eigenlijk nachtdieren zijn. Desondanks was het een groot succes; één jongetje liet de beestjes meer dan tien keer voor hem lopen. Ik vrees dat wij hem definitief op het slechte pad hebben gebracht en dat hij over een aantal jaar te vinden is in het casino of bij een pitbullgevecht.. 

De kinderen vermaakten zich ook opperbest bij de overige landen. De combinatie van sushi, stroopwafels en hotdogs deed het goed en het nep ijshockey (Canada), handboogschieten (Hongarije) en basketbal (USA) ook. Op het eind van de dag waren niet alleen de hamsters doodmoe.

Helaas hadden we nog geen nieuwe eigenaar gevonden voor de beestje en dus streek ik over mijn hart. Er staat nu een grote kooi in de kamer van dochterlief waar ze in zijn te bewonderen. Daar moet u zich niet al te veel bij voorstellen; ze slapen overdag, houden s'nachts iedereen uit hun slaap en veroorzaken meer troep dan onze twee andere huisdieren (ik doel op de katten niet op de koters). De katten hebben overigens een hele bijzondere belangstelling voor hun nieuwe huisgenoten. Gisteren trof ik er één aan met zijn neus tegen de tralies van de kooi. Aan de andere kant snuffelde een zeer naïeve en nieuwsgierige hamster. 

Koninginnedag

Ook koninginnedag gevierd? Vrijmarkt bezocht, dronken geworden en slecht bereid voedsel gegeten? Dat is in ieder geval de samenvatting van mijn koninginnedagen totnogtoe. Ik heb natuurlijk even op de wereldomroep gekeken naar de koninginnedag uitzending. Het is licht vervreemdend om een aantal niet meer zo nuchtere oranje uitgedoste festivalgangers te aanschouwen en nog geen twee minuten later een kroonprins die een oranje toiletpot wegslingert. Als u niet serieus wordt genomen in het buitenland dan weet u waarom. 

Hier hebben we uit alle macht geprobeerd dat beeld te kantelen en Nederland wat positiever op de kaart te zetten. Het is een goed gebruik dat ‘tout’ diplomatiek Belgrado alsmede een aantal belangrijke overheidsvertegenwoordigers worden uitgenodigd op de residentie voor een receptie. (Voor de niet ingewijden: residentie= aardig optrekje waar ambassadeur woont en dat ook gebruikt wordt voor representatieve doeleinden). Mijn wederhelft hees zich dus in zijn gala uniform. Om u een beeld te geven: dat ziet eruit als een chique variant op het uniform van de muziekvereniging van een doorsnee Brabants dorp. Het wordt namelijk versierd met een enorm roodgouden gevlochten koord met twee hondenfluitjes aan het einde.

Bij de residentie was de rode loper uitgerold en liepen een aantal heren met "oortjes" zenuwachtig rond. De tuin stond vol met tulpen en het was 24 graden, een perfecte entree dus. 

Toen de eerste gasten arriveerden begon het grote handenschudden. Nu zijn wederhelft en ik nooit getrouwd omdat we niet veel hebben met de rituelen rond het huwelijk maar dat hebben we ruimschoots ingehaald. In totaal hebben we meer dan vijfhonderd handen geschud voorzien van een vriendelijke lach en een paar aardige woorden. Leuk om te kijken wie er dan allemaal voorbijkomt. Een aantal hoogwaardigheidsbekleders werd afgewisseld door een groep roodverbrande studenten op studiereis in de Balkan. Ook kwam een groot deel van de Nederlandse gemeenschap voorbij. Die pik je er heel makkelijk uit: blond, informeel gekleed en een bepaalde losheid in hun gedrag die mensen buiten Nederland doorgaans minder waarderen. Na anderhalf uur werden we verlost toen de belangrijkste overheidsvertegenwoordiger binnenkwam en de ambassadeur een korte toespraak hield. Beide volksliederen werden aangeheven en de Koningin kreeg driemaal "hoera" toegeroepen. Daarna kon het echte feest beginnen. 

Natuurlijk was er gezorgd voor Nederlandse hapjes in de vorm van haring, bitterballen en stroopwafels. Met die laatste lekkernij kun je overal ter wereld een handeltje beginnen maar dat geldt zeker niet voor de haring en bitterballen. Die vallen in dezelfde categorie als de soep met oogballen uit een duister Oost-Europees land. Een aantal gasten was helaas niet op de hoogte van onze eetgewoonten. Dat leverde vermakelijke taferelen op want een bitterbal vereist enige kundigheid bij het eten. Ik heb zelden een grotere blik van afkeuring en walging gezien dan bij de Brit die naar bitterbal keek alsof hij een bolletje pus in zijn handen had. Hij vond het niet alleen heel erg onsmakelijk maar had ook nog zijn mond gebrand en vieze handen. Om het gesprek niet te laten vastlopen na dit onfortuinlijke incident vroeg ik aan hem waar hij woonde in Engeland en of hij nog een woning had aangehouden gedurende zijn buitenlandse verblijf. Dat had hij, al vierhonderd jaar. Zijn gezin bleek nog in de

‘family farm’ te wonen die door een verre voorvader en afstammeling van Edward de zoveelste was gesticht. Tja, hoe ga je dan uitleggen wat een Vinex is en waarom je daar in hemelsnaam een huis zou willen hebben. 

Al met al werd het een interessant feestje. Ik had me voorgenomen om me te laten informeren over de politieke en economische toestand in Servië.  Begin mei zijn hier verkiezingen en ik vroeg me af hoe daar tegenaan gekeken wordt. De gesprekken waren helaas niet vrolijk makend. Met name de Serviërs waren ronduit cynisch over de ontwikkelingen en zagen weinig vooruitgang en een welig tierende corruptie. Iedere spat aan ondernemerschap werd volgens hen afgestraft door een overheidsfunctionaris die daar ook een graantje van mee wilde pikken. En wat doe je als alle initiatief gesmoord wordt en je moet betalen voor iedere minieme "overtreding"? Drinken dus! Ik heb de Nederlandse vrijmarkt niet gemist. 

Blunder

Zoals de meesten van u wel weten ben ik geen held in koetjes en kalfjes. Ik kijk graag de kat uit de boom bij gelegenheden waarbij ik weinig tot geen mensen ken. Ik heb geen bijzondere voorliefde voor recepties, chique feestjes en andere formele gelegenheden. Na ruim veertig jaar ben ik eindelijk zover dat ik mezelf voorstel en een aantal standaard openingszinnen beheers. 

Soms zijn de goden me echter niet gunstig gezind en bega ik zelfs daarin de meest verschrikkelijke blunders. Zo schrik ik s'nachts nog wel eens wakker van mijn acte de presence op een huwelijk van een collega van mijn wederhelft. Dat was een nogal formele setting waarbij de gasten eerst de beider families en het huwelijkspaar mochten feliciteren. Koud vijf minuten binnen zei ik tegen de wat oudere heer naast de bruidegom: "en u bent zeker de vader"? Dat was hij helaas niet. Het was niet alleen de iets oudere broer van de bruidegom, de vader van hen beiden was een half jaar daarvoor overleden. Dat had mijn wederhelft me nota bene nog ingeprent een paar dagen daarvoor. Kent u dat gevoel dat u het liefst een gat in de grond had willen zagen, om er vervolgens in te zakken en nooit meer uit te komen? 

Gisteravond had ik een soortgelijke ervaring. Wederhelft en ik waren uitgenodigd op een diner van een diplomatenclub. In mijn mooiste jurk en mijn haar in de krul togen we naar een chique hotel. Bij aankomst werden verwelkomd door de gastheren die ik vriendelijk de hand schudde. Naast mij stond nog een heer die ik ook enthousiast een hand gaf. Ik zag hem aarzelen maar overdonderd door mijn initiatief stak hij zijn hand uit. Te laat realiseerde ik me dat het een diplomaat was uit een streng islamitisch land die normaliter alleen heren op een dergelijke manier begroet. Degenen die getuige waren van mijn blunder konden het overigens wel waarderen dat ik de culturele barrières op deze manier slechtte. 

De rest van de avond wist ik uitglijders te voorkomen door het alleen over het weer, kinderen en Belgrado te hebben. Maar eigenlijk wil ik natuurlijk vragen stellen over de drie verboden onderwerpen: politiek, religie en sex. Ik zou zo graag eens willen weten of die islamitische meneer werkelijk denkt dat de wereld er beter van wordt als je vrouwen buitensluit in het publieke leven en hoe bevalt het eigenlijk, een leven in een zondige stad zoals Belgrado? Nu we toch op dreef zijn; klopt het dat homoseksualiteit meer voorkomt in conservatief religieuze samenlevingen? 

Maar goed, ik begrijp ook wel dat dit soort vragen me waarschijnlijk een enkeltje Nederland oplevert. Zelfs redelijk onschuldige zaken zitten gauw op het randje. Zo zou ik best willen weten hoe de Aziatische mevrouw die nauwelijks Engels en Servisch spreekt zich 4 jaar lang redt in Belgrado. 

Tijdens de lange deels onverstaanbare speech heb ik eens goed rondgekeken. Alle heren op één na waren in donkergrijs pak: erg saai dus. Ik ontdekte wel een aantal markante koppen. Peter Sellers was aanwezig in de vorm van een zeer gelijkende heer die ook heel voorkomend en een tikkeltje onhandig was. John Cleese was van de partij en ik zag zelfs een glimp van Patsy uit 'Absolutely Fabulous'. Als je zo gaat kijken dan krijgt zo'n feestje ineens een hele andere dimensie. Wat deed Kuifje bijvoorbeeld met de moeder van Pamela Anderson? 

De dames waren interessanter om te zien. Op basis van kleding waren ze makkelijk naar regio in te delen. Eenvoud en degelijkheid voor de noordelijke landen, sjiek voor Zuid-Europa en veel bling-bling voor het Oosten. Er was één uitzondering op de Noordelijke degelijkheid: Een lange blonde dame op stiletto's in een zeer strak rokje met dito glittertopje. Zij stond als eerste met een cocktail op de dansvloer en schroomde niet om mensen stevig te omhelzen of beet te pakken. De meneer die tegen zijn zin mijn hand had geschud was de hele avond zorgvuldig bezig om haar te ontwijken. Dat lukte tot kort voor het einde van de avond, toen botsten ze per ongeluk met de ruggen tegen elkaar aan. De blikken die vervolgens werden uitgewisseld zal ik niet snel vergeten.

Binnenkort is het onze nationale feestdag en dat betekent dat de Nederlandse vertegenwoordiging een partijtje geeft waar duizend man voor zijn uitgenodigd. In plaats van vrolijke vrijmarkten en liederlijk door alcohol bezwangerd optreden, zal ik ik me dit jaar richten op het schudden van al die handjes en niet aanstootgevend gedrag. 

Wordt vervolgd dus.....

Onverwachte ontmoeting

Ooit woonden wij in hartje Den Haag vlak achter paleis Noordeinde. Onze straat telde een doktersgezin met vier dochters, een glamourfotograaf in zijn tweede huwelijk, een echtpaar (met dochtertje) dat danste bij een internationaal vermaard gezelschap en een ongetrouwd stel waarvan de man militair was en de vrouw werkend voor een club wereldverbeteraars. Iets verderop lag een chique bordeel met daar tegenover een strategisch gepositioneerd filiaal van Christine le Duc. Om de hoek woonde de moeder van de buurt, Wiep genaamd, die alles in de gaten hield en de huisdieren en planten verzorgde als de buurtbewoners op vakantie waren. 

Het huis waarin we woonden was een totale bouwval toen we het kochten. Er was geen badkamer, geen functionerende keuken en de houtrot zat in de draagbalken. De verbouwing ondernamen we zelf: Ik deed de koffie en wederhelft de rest. Dat duurde zoals iedere verbouwing tweemaal zo lang als gepland en dus hadden we gedurende enkele weken geen verwarming. Het dieptepunt deed zich voor toen ik, behoorlijk zwanger van onze eerste, op een vrijdagmiddag de toiletpot in de woonkamer vond en me realiseerde dat we zelfs beroofd waren van de mogelijkheid om onze fundamentele behoeften te doen. Uiteindelijk kwam het goed en in de vijf jaar dat we er woonden, zetten we twee koters op de wereld. Helaas was het huis daar niet op gebouwd. We sliepen in een kleine enkelwandige aanbouw waar het in de winter ook binnen vroor. Een leuke plek voor Siberische kindertjes maar niet voor onze verwende Nederlandse bloedjes. Koppig hebben we het toch nog geruime tijd volgehouden: het was immers een geweldige locatie en het contact met de buurtbewoners was prima. In de zomer werd er een buurt BBQ georganiseerd, vaak hadden we spontaan een borreltje en de kinderen (en wederhelft) beschoten elkaar met waterkanonnen over de muren van de aangrenzende tuinen. Met name het contact met onze dansende buren was innig en hartelijk. Zij woonden in een prachtig veel te groot huis waar ze een balletstudio in hadden laten bouwen. Met pijn in het hart namen we afscheid toen we verhuisden naar de Vinex. We zijn nog twee keer terug geweest maar daarna verloren we de buurt en haar bewoners definitief uit het oog. 

Tot vorige week. Door een geweldig toeval deed het dansgezelschap Belgrado aan. Onze ex-buren waren daar inmiddels de hofchoreografen. Wederhelft wist niet alleen kaarten te bemachtigen voor de voorstelling zelf, maar ook voor een diner en 'afterparty'. Aldus togen wij naar een chique restaurant in de stad. De blik in de ogen van onze oude buren zal ik niet snel vergeten. 'flabbergasted' is de beste omschrijving. Het duurde enige seconden voor ze ons konden plaatsen en daarna was het alsof we elkaar vorige week nog hadden gezien. Zij woonden nog steeds in hun enorme huis maar sinds ons vertrek was de straat verworden tot wat onze buurman omschreef als 'divorce alley'. De dokter was na twintig jaar gescheiden van zijn vrouw en had zijn praktijk en dochters verplaatst naar een ander deel van de stad, de glamourfotograaf was aan zijn derde huwelijk begonnen en Wiep lag na twee hersenbloedingen in een verpleeghuis. Alleen het bordeel en de sexshop hadden de tand des tijds ongeschonden overleefd. 

Ons verging het die avond beter. We hadden eerst een prachtige balletvoorstelling en hebben daarna eindeloos doorgeborreld met een deel van het balletgezelschap. Die leiden natuurlijk een geheel ander leven dan mensen zonder enige vorm van artistiek talent. Gelukkig waren ze ook wars van oppervlakkig geneuzel over koetjes en kalfjes. De beste formule voor een topavond dus; veel wijn en goede gesprekken. 

Stefan Braun

Volgens de Lonely Planet staat Belgrado hoog genoteerd in de top tien van party steden. Op het eerste oog is dat niet erg voor de hand liggend want Servië is niet rijk en nog steeds behoorlijk internationaal geïsoleerd. 

Dat zegt dus niets. Op iedere paar huizen bevindt zich een (koffie)bar en ook restaurants heb je te over. Volgens ingewijden zijn er ook veel nachtclubs en discotheken, van alternatief tot het 'golddiggers' circuit. Dat laatste moet ik misschien even toelichten: In Belgrado loopt een groot aantal vrouwen rond die er buitenaards mooi uitzien. Dat buitenaards kun je vrij letterlijk nemen want in de meeste gevallen is er flink aan gesleuteld. Naast stapstad is Belgrado ook vermaard om z'n goedkope cosmetische ingrepen. Het stikt er dus van de nepborsten, -neuzen, opgetrokken oogleden etc. Een fors aantal van deze dames wordt vergezeld van een zeer bemiddelde, meestal veel oudere heer. Tot grote vreugde van mijn wederhelft doen diplomaten het ook goed bij hen. Al menig keer heeft hij op een terras zijn nek verrekt door deze flanerende lellebelletjes. 

De komst van een goede vriendin was aanleiding om zelf maar eens een uitstapje te wagen in het Servische nachtleven. De eerste stop was een trendy Italiaans restaurant gelegen aan een onheilspellende, verlaten kade langs de Donau. Eenmaal binnen wachtte ons een aangename verrassing. Lekker Italiaans eten, een niet rokers gedeelte en een vriendelijke bediening. Dat laatste is geen vanzelfsprekendheid. Het serverend personeel is niet zo schofterig als in Nederland waar je nog net niet op je knieën hoeft voor een biertje, maar het loopt meestal ook niet over van vriendelijkheid. Daarnaast is een rookverbod in Servië nog heel ver weg dus meestal eet of drink je in de walm van je buurman. 

Toen we een goede bodem in onze magen hadden gelegd werd het tijd voor het zwaardere werk. Helaas was het nog vroeg, namelijk half twaalf, en dat is hier kennelijk de tijd dat alleen wereldvreemde buitenlanders gaan stappen. Bij een naburige discotheek werden we vriendelijk uitgelachen met de mededeling dat we over twee uur nog maar eens terug moesten komen. Gelukkig waren we niet voor één gat te vangen. Op advies van een collega van mijn wederhelft togen we naar hotel Joegoslavië; een enorm Oostblok kolos in sfeerloos gedeelte van Nieuw Belgrado waar een mooi casino en mooie dames zouden zijn. Omdat de vrouwelijke helft van het gezelschap geen valse concurrentie wenste van dames wiens benen tot net onder mijn decolleté komen, verlegden we ons uitgaanspad naar de splavs iets verderop. Voor de niet ingewijden: splavs zijn op de Donau en Sava drijvende nachtclubs of restaurants. Ook daar was het veel te vroeg en als last resort vertrokken we naar Stephan Braun. Inderdaad, een vreemde naam voor een discotheek en het was “by far” de meest merkwaardigste uitgaansgelegenheid die ik ooit heb bezocht. We werden afgezet voor een hoog, grauw uitziend kantoorgebouw. Daar werden we verwelkomd door een paar nors uitziende types die ons door een metaaldetector loosden. Vervolgens stapten we de lift in en bonkte er via de liftschacht al een enorme basdreun ons tegemoet. Toen de deur op de bovenste verdieping werd opengedaan verging ons het horen en zien. De ruimte werd gevuld door een onwaarschijnlijke herrie, muziek is teveel gezegd (in ieder geval voor iemand wiens muziekkennis is opgehouden bij ABBA). 

Eenmaal binnen communiceerden we louter in gebarentaal maar het was ook duidelijk niet de bedoeling een goed gesprek te voeren, er was immers genoeg te zien. Aan het plafond waren buizen bevestigd waar een aantal dames in zeer korte rokjes aan hingen die het gezelschap opzweepte. Daarnaast produceerde een stroboscoop wat gezellig sfeerlicht en had het aanwezige personeel een scheidsrechtersfluitje of vuvuzela om de decibellen nog wat op te voeren. Het aanwezige publiek was "half our age" en had "twice the energy" Ik bedwong een opwelling om heel hard weg te rennen en dronk mijzelf wat moed in met een onbekend maar zeer aangenaam drankje. Na een half uurtje hoste ik zowaar ook mee (nee, niet op de bar maar netjes in een hoekje). Tegen het ochtendgloren gingen we halfblind en met tuitende oren weer huiswaarts. 

De volgende ochtend was zwaar, heel zwaar…