Verdwaald

Een van mijn handicaps is dat ik een totaal gebrek aan oriëntatievermogen heb. Als ik  mijn ogen dichtdoe in een drukke winkelstraat en een paar rondjes draai ben ik volledig de kluts kwijt. Dat is al niet fijn in Nederland maar in Belgrado helemaal een ramp. Allereerst worden de straatnamen alleen in het Cyrillisch weergegeven. Nu kan ik dat een beetje lezen maar niet als ik rijdend mijn weg moet vinden. Daarnaast blijken de meeste straten er maar liefst drie verschillende namen op na te houden: 1 uit het communistische tijdperk, 1 tijdens het uiteenvallen van Joegoslavië en 1 van na die periode. Zelfs taxichauffeurs bellen regelmatig met een collega om te verifiëren waar ze moeten zijn. De GPS is dan ook mijn grootste vriend in de stad. Dat is geen 100% garantie. Ik heb vele malen in een compleet ander deel van Belgrado gestaan door een minuscuul spelfoutje. Het dieptepunt was een rit naar een kinderfeestje van zoonlief. Drie kwartier heb ik door de stad gereden om in het pikkedonker te eindigen op een compleet verlaten industrieterrein.

De overtreffende trap van mijn handicap beleef ik echter 1 keer per jaar tijdens wintersport. Alles is wit, meestal is er gruwelijk weinig zicht en ik kan alleen maar gissen waar de pistes precies beginnen en eindigen. Het domweg volgen van mijn mede-skiërs is mijn voornaamste tactiek om niet ergens op een verlaten stuk berg dood te vriezen. Door een ongelukkige samenloop van omstandigheden moest ik deze vakantie zelf mijn weg vinden. Zoon- en dochterlief hadden namelijk op verschillende tijden en plaatsen skiles waardoor wederhelft de 1 en ik de ander moest ophalen. En zo bevond ik mij in een situatie waarin mijn negenjarige dochter mij de weg moest wijzen. "Nee mama, we moeten eerst de rode 8 hebben en daarna de zes stoeltjes lift nemen. Dan eindigen we bij de blauwe 4 waar pappa staat te wachten bij de vier stoeltjeslift". U begrijpt dat mijn ego een deukje heeft opgelopen.

Het was weer even een rare gewaarwording om "back in civilisation" te zijn. Het ski-oord in Oostenrijk waar we verbleven was zeer georganiseerd en netjes. Een beetje te zelfs. In ons "zimmer" lag een handleiding met de titel "Ordnung für das Haus" die op rijm was gesteld en alleen zaken beschreef die niet mochten. Niet na 22.00 binnenkomen, niet met vieze schoenen op de trap, niet vergeten de "lüfter" aan te zetten bij het douchen etc etc. Het leek eerder een welkom bij een penitentiaire inrichting dan een pension. De beheerders oftewel gastvrouw/heer zagen er strikt op toe dat de regels werden nageleefd. Er was trouwens nog wel meer vreemds aan hen. Ze leken precies op de ober in het restaurant, de dame achter de kassa, de skiliftbediende, de barman en ga zo maar door. Het dorp bestond uit 1 grote familie die deed vermoeden dat er niet getrouwd werd buiten een straal van 20 km.

Na een weekje in dit model-dorp zijn we weer terug in Belgrado en kan ik me gelukkig weer ergeren aan het vuil op straat en de lokale weggebruikers.   

Wintersport

Enige tijd geleden hebben mijn wederhelft en ik het onzalige idee opgevat om op wintersport te gaan met ons kroost. Niet in Servië op een paar uurtjes rijden maar twee keer zover weg, in Oostenrijk. 

Toen we om vijf uur opstonden voor de heenreis was het min vijftien graden en stond er een stevige sneeuwstorm. De dag ervoor hadden we alles sneeuwvrij gemaakt maar gedurende de nacht was er vrolijk nog dertig cm gevallen. In de ijzige wind hebben we dus wederom een uurtje besteed aan het vrijmaken van auto en oprit. Vervolgens begonnen we aan de meest beangstigende rit ooit. Belgrado was geheel verlaten en het zicht abominabel. De sneeuw schoot horizontaal voorbij en wegdek, huizen, bomen: alles had dezelfde grijs-witte kleur. Ook de spaarzame andere gekken op de weg waren van achter zodanig ondergesneeuwd dat ze dezelfde kleur hadden als het omringende landschap. Dat bleef zo de volgende zeshonderd km. De wagens die wij inhaalden zagen we pas net te voren en verdwenen volledig uit het zicht bij de inhaalmanoeuvre zelf. Mijn wederhelft presteerde het om niet één keer zelf gepasseerd te worden. Pas in Oostenrijk verdween het zweet uit de bilnaad toen we het wegdek weer ontwaarden. 

Voor het kroost was het de eerste keer dat ze op de lange latten stonden en hun ontgroening was pittig bij minus twaalf en hevige sneeuwval. Gedurende de week verdwenen er steeds meer ski leerlingen uit hun klasje tot ze tenslotte met één ander kind overbleven. Merkwaardig genoeg vonden ze het zelfs leuk.

Het dagritme verliep ongeveer als volgt. 

07.00 Reveille en uitgebreid ontbijt 

08.30 Inpakken in tig laagjes kleding

10.00 Het kroost afleveren bij ski leraar. 

10.30 Koffie voor pa en ma (terwijl kindjes in de ijzige kou van de piste gleden)

12.00 Twee ijsklompjes ophalen en ontdooien onder genot van 'wurst und pommes'.

13.30 Kindjes weer afleveren

14.30 Glühwein voor Pa en Ma (terwijl kindjes inderdaad.....)

15.30 Kroost ophalen 

18.30 Uitgebreid avondeten  

20.00 Kroost naar bed

21.00 Pa en ma naar bed. 

Wederhelft en ik zijn vanwege de condities alleen van blauwe en een sporadische rode piste gestunteld. Al na de eerste dag riepen onze beenspieren luidkeels dat dit toch niet de bedoeling kon zijn en dat werd helaas niet minder. Aan het eind van de week waagden we voor het eerst een tochtje met z'n viertjes. Om het grut te beschermen gaven we uitgebreide instructies hoe ze de piste af moesten glijden en dat ze te allen tijde tussen ons in moesten skiën. Dat ging 100 meter goed, daarna haalden ze ons vrolijk in en meldden en passant dat de ijzingwekkende zwarte piste van die ochtend veel leuker was.... 

Volgende winter blijven we lekker thuis.